Om “content” te wees

To be content:  to experience peaceful happiness

Ek leen nou hierdie woord uit die Engelse taal uit, want ek kry nie die Afrikaanse woord wat dit so rég beskryf nie.

Wat is peaceful happiness?  Dit is nie net om gelukkig te wees nie.  Nee, dit is daardie amper ontwykende volmaakte vrede in ons gemoed waarna ons so smag.

Ek dink die enigste tyd wat die mens werklik ten volle gelukkig is, is daardie oomblik wanneer hulle jou (nadat jy gillend die harde, koue werklikheid van die lewe betree het) teen ‘n sagte, warm bors sit en jou  mamma-mens jou vreugdevol-tranerig verwelkom.  Dan is jy ten volle content.  Dan is jy seker jy het gearriveer.

Van daar af loop dinge redelik afdraende.  Jy moet skreeuend aankondig as jy honger of dors is of sommer net aandag soek.  Jy moet met stampe en stote leer loop en praat, en jou tantrums mooi uitwerk op die regte tyd om te kry wat jy wil hê.  As jy hulle nie reg time nie, kry jy ‘n pak slae.  So jy moet vinnig leer hoe om mense so te kry dat hulle alles in hulle vermoë doen om jou ten alle koste gelukkig te hou.

In jou tienerjare is dit eers erg.  Nou raak die lewe éérs vol stampe en stote.  Want nou moet jy probeer om vir almal te oortuig dat jy reg is en beter weet as hulle.  En weereens moet jy jou tantrums mooi uitwerk, want pa gee nie meer pak slae nie, maar as jy jou deur toeslaan, word dit eenvoudig afgeskroef.  En omdat jy oortuig is dat jy reg was, is die woord ‘jammer’ nie in jou woordeskat nie.  So jou geluk is nou in die onregverdige grootmense se hande en dit maak dat jou lewe meestal suck.

Van daar af loop die lewe ‘n onbekende pad.  Opdraendes, afdraendes, draaie, reguit paaie, vreugde, hartseer en jy beweeg in ‘n rondomtalie van emosies, van volkome geluk tot neerdrukkende depressie.  Al wat jy doen is om in hierdie maalstroom te probeer om kop bo water te hou en sin te maak van die lewe. Jy probeer daardie smagting na die altyd-ontwykende volkome tevredenheid vul met allerhande mense en dinge, en tog vind jy dat jy dit net-net buite jou bereik bly.

En eendag, op ‘n dag (vir my was dit so iewers hier van my 40ste verjaarsdag af), is dit asof die aarde stadiger begin draai en daar perspektief begin intree.

Skielik besef jy ‘n paar dinge:

  • Die lewe is opdraendes, afdraendes, hartseer, vreugde, ellende, geluk.  Niks wat jy doen kan dit verander nie.
  • Die lewe skuld jou niks, al het jy tot nou toe so gedink.  Geluk is wérklik in jou eie hande.  As mens terugkyk, sien jy dat dit wat jou die meeste ongelukkig gemaak het, meestal eintlik maar die gevolg van jou eie keuses was.
  • Geen mense, geld, werk of omstandighede kan jou geluk bepaal nie.  As jy in die eerste plek nie besluit het om gelukkig te wees in jou huidige omstandighede nie, gaan jy nooit gelukkig wees nie.

Want ware contentment, kom nie uit enige iets wat op aarde te vinde is nie. Die mag om hierdie tipe vrede te ervaar, lê aan die einde van die dag in jouself in jou eie besluit om ten spyte van alles, content te wees. Dis eintlik so eenvoudig soos dit.  En dis jammer dat mens so ‘n lang pad van die lewe moet stap om tot by hierdie gevolgtrekking te kom!  En ongelukkig is daar so baie mense wat gedurende hulle leeftyd nooit eers tot hierdie gevolgtrekking kom nie.

So, wat is contentment?

  • Dit is om ten volle tevrede te wees met wie ek is.  Nie wat ander van my dink of hoe ek in ‘n spieël met nuwe klere en skoene en ‘n haarstyl lyk nie.
  • Dit is die ewigheids-besef dat ek is presies waar ek moet wees.  Dat God Sy droom vir my lewe tot volmaaktheid bring,  juis hier waar ek nou in my omstandighede is.
  • Dit is om rugstig-tevrede te wees met wat ek het.  ‘n Dak oor my kop, kos, ‘n salaris, ‘n man, kinders, familie, vriende.  En ek nie meer smag na meer, beter, mooier nie.
  • Dis om ‘n wonderwerk te sien vir wat dit is.  Nie ‘n massiewe water-in-wyn wonderwerk nie, maar ‘n vergete R20 in my broeksak wanneer die einde van die maand net nie wil aanbreek nie.
  • Dis om oor te gee en te glo dat dinge sal uitwerk.  Want snaaks genoeg, as mens die wiel los, het die lewe die manier om jou te bring net waar jy moet wees, selfs al was jy nie die bestuurder nie.

Ek dink contentment is ‘n eindbestemming na ‘n lewe vol moeilike vrae.  Want sodra jy hierdie mag ontdek het binne-in jouself, vind jy dat dit blywend is, selfs in die slegste en moeilikste omstandighede. En kan jy werklik oorwinning behaal oor enige situasie sonder om dit wat jy is, daarvoor in te boet.

Ek wens dit toe vir almal, want dit maak hierdie ou lewe van ons net soveel makliker …

 

Advertisements

Nooit te oud nie …

Ek het vandag ‘n waardevolle, wonderlike les geleer oor die mensdom.  Jy moet hulle nooit onderskat nie.

Ek het gisteroggend my somertruitjie in die bus agtergelaat.  Oor die algemeen verloor ek nooit my goed nie, maar ek vermoed hy het van my skoot afgegly nadat ek hom uitgetrek het en toe vergeet ek van hom.  Toe ek by die werk kom, besef ek toe dat my trui nie by my is nie, maar ek besef ook met die magdom mense wat weer na ons in die bus geklim het, sal ek  vir truitjie nooit weer sien nie.  Ek was hartseer en teleurgesteld in myself, want dit was werklik my gunsteling klere-item vir hierdie snaakse koelerige somerweer wat ons hier in die Kaap het.

Maar, soos ek is, skryf ek dit af as ‘n les om volgende keer beter na my goed te kyk.

En wat gebeur vanoggend?  Toe ek weer uit die stampvol bus klim en verby die inligtingskiosk stap, sien ek daar lê my truitjie so ewe en wag dat ek hom kom haal.  Ek was so verstom toe ek vir die vrou daar vertel van my truitjie, dat ek skoon tranerig geraak het en hulle my sommer jammer gekry het.  Shame, hulle dink seker dis my enigste kledingstuk.   (Ek wonder eerder of die menopause begin inskop dat ek so uit die bloute uit tranerig raak …..)

Maar nietemin, was ek ongelooflik verbaas en bly dat daar nog mense is met soveel integriteit dat hulle selfs iets soos ‘n verlore kledingstuk sal gaan ingee.  Ek het dit nie eers verwag nie.

Maar die les is geleer:  (1)Pas jou goed op en (2)moenie sommer net mense se goedheid onderskat nie!

My vers van die dag verduidelik toe hierdie gebeurtenis:

Isaiah 30:15

‘In returning to Me and resting in Me will you be saved. In quietness and confidence is your strength.’

– There is a place, under God’s shadow, where we are meant to live.
– It is a place of resting in His strength and ability.
– Life constantly wants to draw us away from this safe place.
– As we return to that place, our strength can be renewed and we can be saved.

Ons moet dalk minder bekommer oor dinge wat op die aarde gebeur en rus vind in die skaduwee, sodat ons juis daaruit kan krag put om ons uitdagings tegemoet te stap.  As mens minder fret oor alledaagse dinge, sal jy verbaas wees oor hoe vinnig dit net regkom sonder dat jou hand eers daarin was!

Mag almal vandag veilig in God se skaduwee rus, en weer krag kry vir die uitdaging wat ons tegemoetsnel in hierdie week!

Die taal van engele

Niemand ken hom nie.  Dit lyk of hy een van die ander kerk se gemeentelede is wat ons kerksaal gebruik vir hulle erediens.

Maar sodra ons kerkkoor oefen vir ons Kerssangdiens, glip hy daar weg en kom sit hy en luister na ons.  Dit is nie ongewoon dat daar iemand sit en luister nie, maar as ek na hom kyk, ervaar ek iets anders as met net ‘n toeskouer.  Jy sien, hy verstaan nie wat ons sing nie, maar hy sit daar in die middel van die kerk, doodstil, kop effens gedraai sodat die goeie oor kan hoor, ‘n glimlag op sy gesig met sy oë toe.  Soos die melodie van die sang eb en vloei, sien jy hoe sy siel elke noot, elke nuanse van die melodie absorbeer en vasvang.  Soos hy die melodie leer ken, sien ek sy liggaam snaarstyf in afwagting vir daardie opbou in die lied wat ‘n hoogtepunt van lofprysing bereik en sien jy die tevrede diep sug uit die siel in die effense stilte wat nog vir ‘n oomblik in die lug hang as die lied klaarmaak.

Ek wil glo dat ons koor soos engele sing, maar ek weet dat dit wat in daardie oomblik gebeur, iets is wat soveel dieper gaan. Dit gaan verby die woorde en die lied en hoe dit uitgevoer is.  Dit gaan tot by dit wat universeel is by alle mense.  Jy sien, ons oog sien die mens wat vir ons onbekend is.  Ons verstand vertel dat ons hom nie gaan verstaan as ons met hom praat nie.  Maar ons siel is in volle kontak met daardie mens en omdat die siel nie grense het nie, gee en neem dit soveel meer as bloot net dit wat sigbaar is.  Dit kan ‘n lofprysing vasvang, sonder dat een woord verstaan word.

Die taal van die siel, is die taal van musiek, van melodie, is die taal van onvoorwaardelike liefde, van oorbrugging en van insluiting.  Dit bind saam en stoot nie weg nie.  Dit onderskei nie tussen wat verstaanbaar is en dit wat onverstaanbaar is nie.

Dit is ewig.

Dis die taal van engele.

Miskien moet ons ook weer gaan sit en vir ‘n slag luister.  Met die kop gedraai sodat die goeie oor dit kan hoor, ‘n glimlag op ons gesig en ons oë gesluit.  Dalk sal ons siel ook die melodie kan opvang en absorbeer sodat ons met ander oë na die toeskouers om ons begin kyk….

 

Wat as …?

Onthou julle die film “As good as it gets”?  Dit was vir my so ‘n insiggewende film wat mens ‘n kykie gegee het in die lewe van iemand met OCD (obsessiewe kompulsiewe versteuring).  Een toneel het egter altyd in my kop bly vassteek.  Toe Marvin (wat erg OCD het) se pynlik netjiese lewe begin deurmekaar raak, het hy wild in die psigiater se kantoor ingestorm, maar sy het hom weggewys omdat hy weet hy moet ‘n asfpraak maak.  Hy het skielik in die vol wagkamer gaan staan en peinsend vir die mense gevra:

“What if this is as good as it gets?” 

Die uitdrukking op daardie arme mense in die wagkamer se gesigte het my gevang.  Ek kan nie sê hoeveel keer ek al daardie vraag gevra het as ek kyk na my lewe, na die lewens van mense naby my, na die land, na al die probleme en uitdagings nie.  Wat as dit wat vandag my lewe is, die beste is wat die lewe bied? Wat as daar werklik niks beter op ons wag vir die toekoms nie en ons aan hierdie  eindelose hoop vasklou dat dinge tog sal regkom, maar dit verander nooit werklik nie? Wat as al hierdie dinge wat ons op hierdie klein aardetjie van ons doen, hetsy reg of verkeerd, in elkgeval geen impak het op die Groter Storie van die heelal, van siende en onsiende dinge waarvan ons nie eers ‘n sandkorreltjie is nie?

What if this is really as good as it gets?

Ek het nie die antwoord nie.

Maar ek en my seunskind lees die bybel deur volgens ‘n baie goeie kinderbybel wat werklik die storie van God vertel nie met mooi kleurvolle gelukkige prentjies nie, maar met goeie skrif en goeie vertelling.  Ons is nou besig met al die wonderwerke wat Jesus gedoen het.  Dit is al deurgeleeste en bekende stories. En tog het iets my vasgevang.  Die wonderwerk van die man wie se dienskneg siek was.  Hy het vir Jesus gaan vra om tog sy dienskneg gesond te maak, en Jesus het ingestem en begin stap.  Die man sê toe vir Jesus dat hy nie verwag dat Jesus al die pad kom om die man gesond te gaan maak nie.  Jesus kan sommer maar net sê hy is gesond, dan weet hy dat die dienskneg genees is.  En Jesus het hom gesond verklaar, wel nadat Jesus baie verbaas was dat iemand se geloof so groot kan wees. En die man het omgedraai huis toe in die wete dat sy dienskneg gesond is.  Hoe het hy dit geweet?  Want hy het geglo.  Finish en klaar.  Hy moes steeds ver loop om by die huis te kom om dit te kon sien, maar hy het geweet dat sy dienskneg vir hom gaan inwag en niks makeer nie.

Toe ek weer die storie kry deur ‘n ander kanaal (vir grootmense hierdie keer), toe besef ek dat hierdie boodskap seker vir my is.  En dit is interessant dat dit die boodskap van geloof is.

Ek glo tog! …. ? ….

Maar toe besef ek dat as ek vra, ‘Wat as…?’ is my geloof dalk nie so groot soos daardie man s’n wat geweet het dat genesing plaasgevind het voordat hy dit kon sien nie.  Toe besef ek, my vraag moet liewer wees:  Wat as …. ek REGTIG begin glo?

Wat as ek glo … dat vandag nie noodwendig die beste is wat die lewe my kan bied nie, maar dat ek elke dag die beste van my lewe kan maak as ek regtig wil?

Wat as ek glo … dat verandering kan plaasvind as ons bid met geloof?  Dat dit sal reën, dat ons regering beter besluite sal neem, beter leiding neem, ons land al hoe meer positief die toekoms kan ingaan?

Wat as ek glo dat die mense vir wie ek bid genees sal word, sal uitkoms vind waar hulle gebukkend gaan onder moeilike uitdagings?

Wat as ek glo … dat ons elkeen se storie ‘n baie groter impak op die Groter Storie van die heelal het as wat ons besef en dat dit wat my lewe vandag is, net die begin is van iets groter en beter en wonderliker is as wat ek kan dink?

What if this is as good as it gets?   But what if we BELIEVE it will become much greater than this?

Ons moet net vir ‘n slag begin om te glo. Regtig te glo.

En toelaat dat die Groter Storie vertel word.

Geselsie met my pa

Laasnag het ek ‘n droom gehad ….

Kom ek begin eers hier.

Vandag is dit 3 jaar sedert my pa se dood.  Dit is ongelooflik hoe die grasie van tyd berusting en aanvaarding bring, maar dat daar steeds sekere tye kom dat die gemis jou net eenvoudig vasvang om jou hart.

Soos Sondag.  Ek wens so my pa kon in die kerk langs my ma sit en na my luister.  Hy sou so trots gewees het!  Ek wens ek kon hom vertel dat my beste herinnering van hom was dat ek as kind altyd verwonderd was as hy gebid het. Hy kon so opreg bid, so nederig, ek was altyd oortuig dat die Vader met ekstra sorg luister as my pa bid, want niemand kon soos hy bid nie.  En tot die dag van sy dood het hy altyd vir my ma gesê dat hy heeltyd vir sy kinders bid as hy so stil en peinsend raak.  Hy het altyd die mooiste wense vir ons gehad as ons verjaar het.  Sy wense vir ons en sy gebede is verweef in ons samestelling en leef deur ons.  Geen wonder ons is so geseënd nie!

En van Sondag af, het ek so ‘n hartsbegeerte om net met hom te kan gesels.

En toe droom ek laasnag.  Nie eers ‘n droom nie.  ‘n Beeld waar ek en hy ‘n heerlike doodgewone, normale gesprek voer.  Hy is gesond en gelukkig en ons het so lekker gesels!  Toe ek opstaan vanoggend, het ek sommer “content” gevoel.

Was die droom  net ‘n manifestering van my diepste begeerte?  Dalk.  Maar nee, ek glo dit nie vir een oomblik nie.  Ek glo dat daar soveel meer aangaan as wat ons dink.  Ek glo dat daar ‘n spasie is ver bo ons verstand, waar die geestelike ingeskakel is by die ewige.  Daar waar ons kan “connect” met mekaar, met God, met die Skepping.   Ek weet nie waaroor die gesprek gegaan het nie, dit was nie in woorde nie, want dit was nie in die vlees nie en ook nie op aarde nie,  maar in die tussenin wêreld waar die gees vry is en altyd-wagtend op die voleinding en volmaakte wat ons toekomsverwagting is.

Omdat hierdie dinge ver bo ons verstand is en niemand my reg of verkeerd kan bewys nie, is dit my voorreg om dit so te interpreteer.

Wat ookal, is ek bly dat ek wel met my pa kon gesels.  Dit het my gees goed gedoen!  Eendag sal ek wel weet waaroor ons rustige en lekker gesprek gegaan het.  Dit is my toekomsverwagting!

 

Kitspap-oplossings

Ons kerk beplan ‘n oggendtee en dit is vir my so lekker om weer ‘n slag kreatief te dink en te beplan hoe ek my tafel gaan mooimaak.  Arme manlief luister  maar net kopskuddend na my honderde  idees, want dit wat vir my naastenby prakties klink, moet hy maak werk.   Toe hy uiteindelik deur al hierdie dinge vir my vra of ek ooit al daaraan gedink het dat die mense aan my tafel sekerlik moet eet ook, was dit nie eers ‘n problem nie.  Ek gaan sommer klaargemaakte tertdoppies en daardie reeds-aangemaakte koekmengsels kry en hier en daar ‘n ietsietjie by die winkels en dan is ons uitgesorteer!

Sommer ‘n lekker kitsoplossing.  Darem kan die mense dan my keurige teetafel bewonder terwyl hulle kitsoplossing-kos eet.

Dit laat my toe sommer dink.  Is dit nie die lekkerste lewe wat ons as bevoorregtes lewe nie, selfs al kla ons so baie?  Vir alles is daar ‘n kitsoplossing.  As jy brood en melk moet koop, betaal jy sommer met jou kaart.  As jy nie lus het vir winkels nie, kan jy aanlyn bestel en dan kom lewer hulle af.  As ons lig wil hê, druk ons ‘n skakelaar.  As ons Pick n Pay toe moet gaan, vat ons die kar,  al is dit 8 minute se stap van die huis af.  Dis so vanselfsprekend en so …. maklik.

Ons mooiste stories word in flieks omgesit sodat ons nie deur ‘n boek hoef te worstel vir dae aaneen en ons verbeelding te vermoei nie.  Nou hoef ons net vir 2 ure stil te sit om ‘n opgesomde weergawe van die boek op die skerm te kyk,  uitgebeeld deur iemand anders  se interpretasie van die storie.  Met popcorn op die koop toe.

Geen wonder dit voel of ons lewe so vinnig en gejaagd word nie.  Alles is op ons vingerpunte.  Ons kry baie meer gedoen.  En hoe meer ons gedoen kry, hoe meer kapasiteit het ons om nog meer te doen.  En hoe meer ons gedoen kry, hoe meer is daar om te doen.

So eintlik ervaar ons dat die lewe makliker word, maar inderwaarheid word die lewe moeiliker, want ons doen so baie dat die tyd al hoe minder raak.  Terwyl ons liggaam en intellek groot hoogtes bereik en deurbrake maak, raak ons siel al hoe meer verhonger.  Ons sien nie meer ander se swaarkry nie.  Ons raak nie meer betrokke by ‘n goeie saak en doen moeite nie, want ons het nie meer tyd nie.  Die gevolg is dat ons al hoe meer onrustig jaag na die volgende kitsoplossing om tog net ons lewe makliker te maak sodat ons onsself kan vertel dat ons gelukkig is.  En laai ons liewer meer spanning op ons skouers terwyl ons reeds so swaar dra aan alles wat nog gedoen moet word.

Wat ons vergeet, is dat tyd nog presies is soos wat dit miljoene jare gelede was toe dit geskep is.  ‘n Minuut was en is nog steeds 60 tellings lank.  ‘n Uur 60 minute.  Niks het ooit verander aan tyd nie.  Ons aarde wentel steeds rustig om haar eie as vir 24 uur lank, en pak haar reis om die son aan vir 365 en ‘n kwart dae.  Sonder steurnis, sonder om dit vinniger gedoen te kry.  Dis net die mensdom wie se persepsie van tyd verander.

En as mens mooi daaroor dink, help dit nie ons probeer ons lewe makliker en meer effektief maak sodat ons alles vinniger kan doen nie, want soos alles op sy tyd gebeur, gebeur alles in ons lewe ook op sy tyd.  Alles wat ons ken, kan verander in ‘n oogwink, of eers oor 50 jaar.

Met alles wat ‘n kitsoplossing op ons vingerpunte is, verleer ons om tyd te neem om te lééf, te beleef, te ervaar – die beste wat die Skepping en die tyd ons bied!  Wat is lekkerder as om die wêreld uit te skakel om rustig ‘n goeie boek te sit en lees?  Wat is lekkerder as om met ‘n koppie tee in die son te gaan sit en net te kyk hoe die son deur die blare skyn, die voëltjies kwetterend jubel oor die dag?  Die wind te hoor suis.  Die branders te sien breek?  Sonder om haastig te moet dink waarheen ek volgende moet gaan.

Ek het hierdie jaar besluit om myself te verryk met ‘n kursus of twee en tot stilstand te kom.  Selfs my Kindle lê effe wees in my handsak, want ek lees weer boeke.  Lywige boeke.  Hulle maak my drasak  swaar, maar stimuleer my siel.  Ek kyk weer rond, ek bewonder die prag van die skepping.  Ek glimlag met mense.  Ek asem vars lug in.  Ek kleur in.  Ek leer.  En skielik het ek meer tyd vir sommer-net-nietighede soos tyd spandeer aan die kleinste detail vir ‘n teetafel – goedjies wat net so weggegooi gaan word as die tee verby is.

Ek wil wel noem dat die kitsoplossing vir my kostafel darem nie so blatant is soos ek dit laat klink nie, want ons werk almal saam en omdat ek voltyds werk kan ek ongelukkig nie na hartelus bak en brou nie.  Maar om skielik die voorreg van tyd te hê om kreatief te wees, is soos om iets van myself wat gevange gehou is, vry te laat om weer te ontdek.  En ek het nie nodig gehad om enige iets in my lewe te verander of iets in te boet nie!

Daar is ‘n oer-oue lekkerte aan betrokke raak by iets, ‘n mens, ‘n saak.  Om ‘n konstruktiewe iets te kry om te doen, en veral om tyd te spandeer daarop.  Jou siel en wese daarin te sit met die oog om dit vir daardie persoon of daardie geleentheid spesiaal te maak.

En sodra die siel gevoed is, lyk alles in die wêreld dan sommer eksie-perfeksie, selfs al het niks van my uitdagings beter geword of enige van my probleme weggegaan nie!

DIT is mos die lewe!

Batman en die reis na die paradys

Sommer ‘n lekker lawwe herinnering so op hierdie grou wintersdag.  Hiermee laat ek die kat uit die sak uit oor hoe ‘n vlermuis familiebande kan versterk!

So amper 26 jaar gelede het ek my eerste werklike liefde gevind.  Ek het sommer met die knaap getrou ook lateraan, want dit het my die moeite gespaar om verder te soek na so ‘n wonderlike liefde, en ook, na die ondervinding van die vlermuis, dink ek in elkgeval nie was daar ’n keuse nie – my eer moes beskerm word!

Hierdie het gebeur nog so aan die begin van my en manlief se vry-jare.  Sy familie het my nog nie regtig goed geken nie en was nog effe skepties oor hierdie skielike liefde.  En ek was ook maar vreemd en versigtig vir hulle.  Maar, die heel lekkerste herinnering wat ek van daardie tyd het wat al die vreemdheid oorbrug het, was die gesellige stoepkuiers by Ouma Martha se huis in Kimberley.  Wanneer die son gesak het na ‘n snikhete somersdag en die sagte skemerte daal, het almal stoep toe gevlug en het ons heerlik gekuier met glase yskoue koeldrank in die hand.   Die vlermuise het ook saamgekuier, maar het ons nooit gepla nie …

… until that fateful night  ….

…   daardie een aand toe ek so ‘n lekker wye kniebroek-romp aangehad het ….

Die hele familie was weer by ouma Martha tuis en ek kuier lekker saam.  Ewe fluks gaan help ek koeldrank aandra vir die stoepsitters.  Soos die duiwel dit wil hê is dit mos net op daardie oomblik toe ek, met ‘n glas koeldrank in elke hand, oor die voordeur se drumpel tree en ‘n vlermuis met vasberade en besliste doelgerigheid op my knie kom vassuig.

Nie net op my knie kom vassuig nie ….. Met die landingslag besluit hy sommer dadelik dis tyd om sy goed te pak en te trek ferrêre noorde toe.  Hy slaan toe sy koue klam-taai pootjies hier teen my been vas en begin te klim met ongelooflike ratsheid vir iets wat eintlik veronderstel is om blind te wees.

Nou kyk, mens se eerste reaksie is dié van vlug of veg.  Maar in hierdie situasie kom logika toe gelukkig  eerste, want nou moes ek eers mooi dink oor my opsies.

Opsie 1:  Ek gooi die twee glase koeldrank net daar neer, gil die dak af, vertel die vlermuis wat ek van hom dink in my beste woordeskat en vermorsel hom.  En dan besluit my kêrel en sy familie straks dat ek dalk bietjie wild is vir hulle en word ek huis toe gestuur …

Of Opsie 2:  ek … wel ek weet nie eintlik wat die alternatief moontlik kon wees in daardie spesifieke situasie nie.

MAAR al wat ek weet, is net soos daardie vlermuis se klam-taai pootjies aan my (nou al bobeen) vasgeklou het, het ek geklou aan die koeldrankglase EN die bietjie waardigheid wat ek nog moontlik in daardie situasie kon bemeester!

Intussen wil almal van die stoep afval van die lag, want al wat ek met onderdrukte histerie kan uitkry is dat hierdie vlermuis teen my been op loop en hy wil nie stop nie!  En niemand kan vir lank genoeg ophou lag om my uit my benoude verknorsing te kom help nie!

My arme kêrel kry my jammer en wil graag probeer help, maar ons vryery het nog nie so ver gevorder dat hy gemaklik is om sommer net onder my broekrok in te grawe agter vlermuise en dinge aan nie – ten minste sekerlik nie voor sy ma-hulle nie!  Hy weet nie of hy dalk (soos die vlermuis) strakkies net meer gaan kry as waarop hy gebargain het nie!

Einde ten laaste, toe Vlermuis se mond al begin water omdat hy so naby aan sy eindbestemming is, en my oë begin traan van benoudheid, besluit sus dat sy maar sal kom hand bysit en ten minste die koeldrankglase by my wegvat. Dit laat my toe met meer vryheid om die vlermuis af te kry, maar dit is waar my tweede probleem toe inkom – probeer jy bietjie om daardie papsagte-grillerige-klam lyfie van jou lyf af weg te skeur – hy klou vir al wat hy werd is!  Ek meen, wie wil nou weggevat word as jy so naby aan die paradys is? (pardon the pun!)

Op die ou end vlieg my kêrel toe maar met ‘n “bogger dit” houding hier onder my romp in om vinnig en ferm met een haal vir Batman van plan te laat verander oor sy reisplanne.  En toe kon ek kans kry om lekker saam te lag oor hierdie episode en goed te voel dat ek ten minste my waardigheid (en twee glase koeldrank) nog behoue kon laat bly deur dit alles!

Ons lag nou nog lekker oor hierdie episode.  Ek dink dit het hoofsaaklik die ys gebreek met die skoonfamilie – veral toe hulle agterna nogal sê hulle sou my nie kwalik geneem het as ek die glase koeldrank neergegooi het nie.  Ek sal dit altyd waardeer van hulle.

Al wat ek weet, is dat ek en my skoonfamilie dalk gebind is deur Batman se taai vlermuisvlerke, wat klam-klouerig in ons harte gevestig is, maar sit, sit ons almal tot vandag toe nog vas in mekaar se harte!