Kitspap-oplossings

Ons kerk beplan ‘n oggendtee en dit is vir my so lekker om weer ‘n slag kreatief te dink en te beplan hoe ek my tafel gaan mooimaak.  Arme manlief luister  maar net kopskuddend na my honderde  idees, want dit wat vir my naastenby prakties klink, moet hy maak werk.   Toe hy uiteindelik deur al hierdie dinge vir my vra of ek ooit al daaraan gedink het dat die mense aan my tafel sekerlik moet eet ook, was dit nie eers ‘n problem nie.  Ek gaan sommer klaargemaakte tertdoppies en daardie reeds-aangemaakte koekmengsels kry en hier en daar ‘n ietsietjie by die winkels en dan is ons uitgesorteer!

Sommer ‘n lekker kitsoplossing.  Darem kan die mense dan my keurige teetafel bewonder terwyl hulle kitsoplossing-kos eet.

Dit laat my toe sommer dink.  Is dit nie die lekkerste lewe wat ons as bevoorregtes lewe nie, selfs al kla ons so baie?  Vir alles is daar ‘n kitsoplossing.  As jy brood en melk moet koop, betaal jy sommer met jou kaart.  As jy nie lus het vir winkels nie, kan jy aanlyn bestel en dan kom lewer hulle af.  As ons lig wil hê, druk ons ‘n skakelaar.  As ons Pick n Pay toe moet gaan, vat ons die kar,  al is dit 8 minute se stap van die huis af.  Dis so vanselfsprekend en so …. maklik.

Ons mooiste stories word in flieks omgesit sodat ons nie deur ‘n boek hoef te worstel vir dae aaneen en ons verbeelding te vermoei nie.  Nou hoef ons net vir 2 ure stil te sit om ‘n opgesomde weergawe van die boek op die skerm te kyk,  uitgebeeld deur iemand anders  se interpretasie van die storie.  Met popcorn op die koop toe.

Geen wonder dit voel of ons lewe so vinnig en gejaagd word nie.  Alles is op ons vingerpunte.  Ons kry baie meer gedoen.  En hoe meer ons gedoen kry, hoe meer kapasiteit het ons om nog meer te doen.  En hoe meer ons gedoen kry, hoe meer is daar om te doen.

So eintlik ervaar ons dat die lewe makliker word, maar inderwaarheid word die lewe moeiliker, want ons doen so baie dat die tyd al hoe minder raak.  Terwyl ons liggaam en intellek groot hoogtes bereik en deurbrake maak, raak ons siel al hoe meer verhonger.  Ons sien nie meer ander se swaarkry nie.  Ons raak nie meer betrokke by ‘n goeie saak en doen moeite nie, want ons het nie meer tyd nie.  Die gevolg is dat ons al hoe meer onrustig jaag na die volgende kitsoplossing om tog net ons lewe makliker te maak sodat ons onsself kan vertel dat ons gelukkig is.  En laai ons liewer meer spanning op ons skouers terwyl ons reeds so swaar dra aan alles wat nog gedoen moet word.

Wat ons vergeet, is dat tyd nog presies is soos wat dit miljoene jare gelede was toe dit geskep is.  ‘n Minuut was en is nog steeds 60 tellings lank.  ‘n Uur 60 minute.  Niks het ooit verander aan tyd nie.  Ons aarde wentel steeds rustig om haar eie as vir 24 uur lank, en pak haar reis om die son aan vir 365 en ‘n kwart dae.  Sonder steurnis, sonder om dit vinniger gedoen te kry.  Dis net die mensdom wie se persepsie van tyd verander.

En as mens mooi daaroor dink, help dit nie ons probeer ons lewe makliker en meer effektief maak sodat ons alles vinniger kan doen nie, want soos alles op sy tyd gebeur, gebeur alles in ons lewe ook op sy tyd.  Alles wat ons ken, kan verander in ‘n oogwink, of eers oor 50 jaar.

Met alles wat ‘n kitsoplossing op ons vingerpunte is, verleer ons om tyd te neem om te lééf, te beleef, te ervaar – die beste wat die Skepping en die tyd ons bied!  Wat is lekkerder as om die wêreld uit te skakel om rustig ‘n goeie boek te sit en lees?  Wat is lekkerder as om met ‘n koppie tee in die son te gaan sit en net te kyk hoe die son deur die blare skyn, die voëltjies kwetterend jubel oor die dag?  Die wind te hoor suis.  Die branders te sien breek?  Sonder om haastig te moet dink waarheen ek volgende moet gaan.

Ek het hierdie jaar besluit om myself te verryk met ‘n kursus of twee en tot stilstand te kom.  Selfs my Kindle lê effe wees in my handsak, want ek lees weer boeke.  Lywige boeke.  Hulle maak my drasak  swaar, maar stimuleer my siel.  Ek kyk weer rond, ek bewonder die prag van die skepping.  Ek glimlag met mense.  Ek asem vars lug in.  Ek kleur in.  Ek leer.  En skielik het ek meer tyd vir sommer-net-nietighede soos tyd spandeer aan die kleinste detail vir ‘n teetafel – goedjies wat net so weggegooi gaan word as die tee verby is.

Ek wil wel noem dat die kitsoplossing vir my kostafel darem nie so blatant is soos ek dit laat klink nie, want ons werk almal saam en omdat ek voltyds werk kan ek ongelukkig nie na hartelus bak en brou nie.  Maar om skielik die voorreg van tyd te hê om kreatief te wees, is soos om iets van myself wat gevange gehou is, vry te laat om weer te ontdek.  En ek het nie nodig gehad om enige iets in my lewe te verander of iets in te boet nie!

Daar is ‘n oer-oue lekkerte aan betrokke raak by iets, ‘n mens, ‘n saak.  Om ‘n konstruktiewe iets te kry om te doen, en veral om tyd te spandeer daarop.  Jou siel en wese daarin te sit met die oog om dit vir daardie persoon of daardie geleentheid spesiaal te maak.

En sodra die siel gevoed is, lyk alles in die wêreld dan sommer eksie-perfeksie, selfs al het niks van my uitdagings beter geword of enige van my probleme weggegaan nie!

DIT is mos die lewe!

Batman en die reis na die paradys

Sommer ‘n lekker lawwe herinnering so op hierdie grou wintersdag.  Hiermee laat ek die kat uit die sak uit oor hoe ‘n vlermuis familiebande kan versterk!

So amper 26 jaar terug het ek my eerste werklike liefde gevind.  Ek het sommer met die knaap getrou ook lateraan, want dit het my die moeite gespaar om verder te soek na so ‘n wonderlike liefde, en ook, na die ondervinding van die vlermuis, dink ek in elkgeval nie was daar ’n keuse nie – my eer moes beskerm word!

Hierdie het gebeur nog so aan die begin van my en manlief se vry-jare.  Sy familie het my nog nie regtig goed geken nie en was nog effe skepties oor hierdie skielike liefde.  En ek was ook maar vreemd en versigtig vir hulle.  Maar, die heel lekkerste herinnering wat ek van daardie tyd het wat al die vreemdheid oorbrug het, was die gesellige stoepkuiers by Ouma Martha se huis in Kimberley.  Wanneer die son gesak het na ‘n snikhete somersdag en die sagte skemerte daal, het almal stoep toe gevlug en het ons heerlik gekuier met glase yskoue koeldrank in die hand.   Die vlermuise het ook saamgekuier, maar het ons nooit gepla nie …

… until that fateful night  ….

…   daardie een aand toe ek so ‘n lekker wye kniebroek-romp aangehad het ….

Die hele familie was weer by ouma Martha tuis en ek kuier lekker saam.  Ewe fluks gaan help ek koeldrank aandra vir die stoepsitters.  Soos die duiwel dit wil hê is dit mos net op daardie oomblik toe ek, met ‘n glas koeldrank in elke hand, oor die voordeur se drumpel tree en ‘n vlermuis met vasberade en besliste doelgerigheid op my knie kom vassuig.

Nie net op my knie kom vassuig nie ….. Met die landingslag besluit hy sommer dadelik dis tyd om sy goed te pak en te trek ferrêre noorde toe.  Hy slaan toe sy koue klam-taai pootjies hier teen my been vas en begin te klim met ongelooflike ratsheid vir iets wat eintlik veronderstel is om blind te wees.

Nou kyk, mens se eerste reaksie is dié van vlug of veg.  Maar in hierdie situasie kom logika toe gelukkig  eerste, want nou moes ek eers mooi dink oor my opsies.

Opsie 1:  Ek gooi die twee glase koeldrank net daar neer, gil die dak af, vertel die vlermuis wat ek van hom dink in my beste woordeskat en vermorsel hom.  En dan besluit my kêrel en sy familie straks dat ek dalk bietjie wild is vir hulle en word ek huis toe gestuur …

Of Opsie 2:  ek … wel ek weet nie eintlik wat die alternatief moontlik kon wees in daardie spesifieke situasie nie.

MAAR al wat ek weet, is net soos daardie vlermuis se klam-taai pootjies aan my (nou al bobeen) vasgeklou het, het ek geklou aan die koeldrankglase EN die bietjie waardigheid wat ek nog moontlik in daardie situasie kon bemeester!

Intussen wil almal van die stoep afval van die lag, want al wat ek met onderdrukte histerie kan uitkry is dat hierdie vlermuis teen my been op loop en hy wil nie stop nie!  En niemand kan vir lank genoeg ophou lag om my uit my benoude verknorsing te kom help nie!

My arme kêrel kry my jammer en wil graag probeer help, maar ons vryery het nog nie so ver gevorder dat hy gemaklik is om sommer net onder my broekrok in te grawe agter vlermuise en dinge aan nie – ten minste sekerlik nie voor sy ma-hulle nie!  Hy weet nie of hy dalk (soos die vlermuis) strakkies net meer gaan kry as waarop hy gebargain het nie!

Einde ten laaste, toe Vlermuis se mond al begin water omdat hy so naby aan sy eindbestemming is, en my oë begin traan van benoudheid, besluit sus dat sy maar sal kom hand bysit en ten minste die koeldrankglase by my wegvat. Dit laat my toe met meer vryheid om die vlermuis af te kry, maar dit is waar my tweede probleem toe inkom – probeer jy bietjie om daardie papsagte-grillerige-klam lyfie van jou lyf af weg te skeur – hy klou vir al wat hy werd is!  Ek meen, wie wil nou weggevat word as jy so naby aan die paradys is? (pardon the pun!)

Op die ou end vlieg my kêrel toe maar met ‘n “bogger dit” houding hier onder my romp in om vinnig en ferm met een haal vir Batman van plan te laat verander oor sy reisplanne.  En toe kon ek kans kry om lekker saam te lag oor hierdie episode en goed te voel dat ek ten minste my waardigheid (en twee glase koeldrank) nog behoue kon laat bly deur dit alles!

Ons lag nou nog lekker oor hierdie episode.  Ek dink dit het hoofsaaklik die ys gebreek met die skoonfamilie – veral toe hulle agterna nogal sê hulle sou my nie kwalik geneem het as ek die glase koeldrank neergegooi het nie.  Ek sal dit altyd waardeer van hulle.

Al wat ek weet, is dat ek en my skoonfamilie dalk gebind is deur Batman se taai vlermuisvlerke, wat klam-klouerig in ons harte gevestig is, maar sit, sit ons almal tot vandag toe nog vas in mekaar se harte!

My Huldeblyk

All are born to die – but it is what you live for that determines a life fulfilled and a legacy remembered. (Johan Redelinghuis)

Dit is wel so dat die enigste twee dinge waarvan ons in hierdie ou lewe seker kan wees, is dood en belasting.  Toegegee, sommige mense kry dit steeds reg om belasting te ontwyk , maar aan die dood sal niemand kan ontkom nie, maak nie saak wat jy doen nie.  Dit is ‘n feit soos ‘n koei.

Wat nie ‘n feit soos ‘n koei is nie, is as ek wonder wat mense van my gaan onthou?  Met ander woorde, wat gaan eendag op my Huldeblyk staan as ek sterf?  Dit was vir my nogal op ‘n stadium interessant om huldeblyke te lees in die koerant en my te verwonder oor al die positiewe dinge wat oor die oorledene geskryf word.

Dit laat my dink dat, wanneer ons leef, sien en ervaar ons so baie negatiewe dinge in onsself en ook in ander.  Maar, wanneer ons sterf is dit asof die negatiewe dinge saam met die aardse liggaam in stoflike partikels terugval en die positiewe in herinneringe agterbly.  Dis of die negatiewe net so aards en tydelik is soos die stoflike liggaam en die positiewe dinge wat daardie persoon agtergelaat het vir die nageslag vir ewig in hulle wese gegraveer is.

So, as ek dink aan my Huldeblyk, weet ek wel dat volgende beslis NIE daarop gaan verskyn nie:

*          Sy was altyd betyds.

*          Sy was ‘n knap huisvrou.

*          Jy kon haar altyd deur ‘n ring trek.  Sy het haarself gereeld laat opknap by die         haarkappers en haar verskeidenheid skoene, handsakke en naellak het altyd stylvol bymekaar gepas volgens die mode van die dag.

Dit klink wel droewig, maar dit is die skone waarheid rondom my.  Enige iemand wat dit ooit op my Huldeblyk sit, sal beslis deur my (en my kleurvolle cutex) besoek word! 🙂

Wat ek wel hoop op my Huldeblyk eendag sal staan is eerder dinge soos:

Dat dit in my lewe gesien kon word dat ek altyd lief was vir mense en hulle aanvaar het, maak nie saak wie en wat hulle was nie – dat ek verstaan het dat ons almal gelyk is, ongeag ons verskille.

Ek sal wil hê dat die “legacy” wat ek agterlaat, een is waar mense my sal onthou – nie vir hoe oulik ek iets kon skryf of sê nie, maar hoe dit wat ek geskryf en gesê het, hulle aangespoor het om anders na die lewe te kyk en goeie dinge uit te dra na ‘n wêreld wat dit so nodig het.

Ek sal wil hê dat my kinders moet sê dat ek altyd liewer tyd met hulle wou spandeer om gou ‘n prentjie in te kleur, Uno te speel, help met huiswerk en leerwerk, geduldig te luister na ‘n mondeling, dapper ‘n mot te verjaag twaalfuur in die nag omdat prinses bang is hy vlieg in haar mond in wanneer sy slaap, boeke vir hulle te lees met soveel stembuigings en geluide dat ons later lê soos ons lag, lekker snoesig saam met hulle in die bed in te kruip en lawwe geselsies maak wanneer dit eintlik slaaptyd moes wees.

Ek sal graag dat my man moet sê dat ek ‘n goeie vrou was (al het ek hom teen die mure uitgedryf omdat ek nie tyd kon skat nie en altyd in die moeilikheid was omdat ons gaan laat wees).  Ek hoop hy gaan sê dat ek altyd altyd bereid was om net syne te bly en ontsaglik lief te bly vir hom ondanks en ten spyte van.  Ek hoop dat hy sal skryf dat hy verstaan hoekom ek meer dankbaar was vir ‘n sweetie pie of sjokoladetjie in my handsak, of ‘n BBM beertjie wat soentjies stuur,  as vir die duurste juwele of besittings op aarde.

Jy sien, ek glo dat dit waarvoor ek lewe, is dit wat die kwaliteit van my lewe moet bepaal en nie andersom nie.   Ons lewe op aarde is net waardevol as ons dit wat vir ons vreugde verskaf kan deel en uitdra en mens aanspoor om dieselfde te doen.

Baie van hierdie dinge is dinge waaraan ek nog moet werk voor ek dit in die hiernamaals op my Huldeblyk sal kan lees, maar dit is ‘n begin.

Al wat ek hoop is dat ek dit ook eendag sal kan regkry om ‘n ewige “legacy” in mense se harte agter te laat, lank nadat my ligaam nie meer op die aarde wandel nie.

Die sage van die selfoon

So sit hierdie moederhen met ‘n krisis.

Skaars het ek gewoond geraak dat my ou kuikentjie op die wyse ouderdom van 10 self skool toe en terugjaag met sy rooi fiets (en sy eie rekord probeer breek van hoe vinnig hy dit kan doen), nou is sy selfoon gesteel waarmee hy ons moet laat weet as enige iets met hom of sy fiets gebeur tussen die huis en die skool.

En ek is sommer moedeloos.  Hierdie kind mag aandagafleibaar wees en sukkel met organisasievermoë en alles wat daarmee gepaard gaan, maar een ding kan ek van hom sê:  hy pas sy goed op.  Hy het nog nooit iets sommer net verloor, gebreek of laat wegraak nie.  Elke oggend was die selfoon diep in die voorste sak van die skooltas gebêre en elke middag is dit weer daar uitgehaal om te laai sodra hy by die huis kom.  Vir meer as ‘n jaar gaan dit nou al so sonder enige probleme.  Tot op daardie een dag toe iemand anders in sy sak loop grawe het terwyl hy sport doen.

Ek is nie hartseer oor die foon nie, want mens sal dom wees om ‘n foon met enige waarde skool toe te stuur, maar ek is tog hartseer dat hy op die harde manier moes leer dat mens se goed kan wegraak of jy dit oppas of nie.

En boonop is ek benoud.  Wat as iets  met hom gebeur en hy kan ons nie kontak nie?

Maar, amper dadelik besef ek dat beste selfoon eintlik maar steeds die een is wat nooit gesteel kan raak nie – die een van gebed en vertroue.  Ek hoef dit nie te herlaai nie, niemand kan dit van my steel nie, en dit werk!  Ek is al lankal in die gewoonte om, sodra ek aan my man en kinders dink, te bid vir hulle veiligheid en dat dit ‘n goeie dag vir hulle sal wees.

So, die dag waarop die selfoontjie gesteel is, was ‘n goeie dag.  Want my kind was steeds veilig.  En so ook sy geliefde rooi fiets wat sy pappa met baie liefde opgebou het en spesiaal vir hom Ferrari rooi gesprei het.  Dit wat van hom weggeneem was, het geen waarde in vergelyking met alles waarvoor ons steeds dankbaar is nie.  Dit kon anders gewees het.

Dan skud ek maar net my kop vir myself.  Hoe gebeur dit dat ons so afhanklik raak van ‘n aardse ding?  Dit soos om ‘n kruk te gebruik as jou been nie seer is nie en dan te huil as iemand dit wegvat.

 

So, les geleer, en nou gaan die lewe aan.  Sonder selfoon is meneer nie te gelukkig nie, maar hy kon darem terugval op ‘n ou selfoontjie wat net kan sms en bel as daar ‘n krisis is.  Nou kan hy nie meer speletjies speel en Minecraft videos kyk nie, en ontdek hy weer ‘n ander lewe buite die skerm van die selfoon.

So, met alles wat gebeur, is daar altyd iets goed wat daaruit kom.  En altyd hope om voor dankbaar te wees!

Die misterie van die pakkie op die Karoovlakte

 

3_S2R2629Dis nou nie dat ek ligsinnig raak nie, maar ek begin voel dat dit dalk goed is om sekere gebeure te dokumenteer vir die nageslag.  Net vir ingeval die nageslag soms wonder ….

Nou ja, as iemand ooit gewonder het oor ‘n vreemde pakkie in die middel van niks en nêrens op ‘n vaal Karoovlakte, gee ek graag die oplossing daarvoor.  Maar wees gewaarsku, dis ‘n k@kkerige storie, so as jy weghardloop van die liggaamsgebeurlikhede van babas (soos die pappa en sussie in hierdie verhaal), wil jy dalk nie verder lees nie ….

Boeta was 7 maande oud.  As gevolg van laktose intolleransie (wat ons eers na die tyd uitgevind het), was die magie onvoorspelbaar…

So trek ons sak en pak op Kimberley toe om vir meneertjie te laat doop daar waar ons familie en vriende agtergebly het toe ons destyds Kaap toe getrek het.  Die pad terug Kaap toe, was op ‘n stil, loom Sondagmiddag.  Ons was hartseer om ons familie agter te laat en die pad het sommer warm, lank en droewig gevoel nog voordat ons oor die eerste bult was.  Sussie sit voor by haar pappa, half aan die slaap, en ek slaap sommer lekker diep agter by Boeta met my kop teen sy karstoeltjie, moeg gekuier.

So in my slaapbenewelde toestand raak ek op ‘n stadium bewus van ‘n klein handjie wat so uit sy karstoeltjie met my gesig speel.  Ek steur my nie te veel daaraan nie, want sodra ek reageer, wil hy speel.  Maar so stadig maar seker dring iets tot my deur ….

Hierdie handjie wat oor my gesig streel, is … wel .. nie droog nie!

Nog voor ek kon reageer, begin die sitters van die voorste gestoeltes snuf in die neus kry. Manlief gee een kyk in die truspieël na my en die volgende oomblik is dit soos ‘n aksiefliek wat afspeel  ….

Jy sien net ‘n kar wat skielik woes brieke aanslaan dat die bande fluit en sommer so skuinsweg met ‘n spoed by ‘n verlate plaaspad injaag en in ‘n magtige stofwolk tot stilstand kom.  Voor die kar behoorlik stilstaan, gaan twee deure gelyktydig oop.  Sonder om eers die kar af te skakel, vlieg die twee insittendes soos vet uit in verskillende rigtings – sussie suidwaarts waar sy omtrent ‘n kilometer verder tot stilstand kom.  Manlief lê die rieme neer noordwaarts agter die stofwolk in.  Boeta is so opgewonde dat die kar tot stilstand gekom het, hy maak sommer nog ‘n poep net daar waar die doek nou al ‘n lekker gaping gemaak het.

En hier sit ek,  beteuterd,  en wonder hoe de duiwel gaan ek hierdie spul skoonkry?  Want ek was die laaste voorwerp wat hy geverf het toe hy eers daai gaping in die doek ontdek het ……

Ewenwel.  Na twee pakke wetwipes om die kind, die karstoel, die ruit, die deur se binnekant en vir myself skoon te kry, het die enigste waardigheid wat ek nog kon oorhou in die stof in verdwyn toe ek besef het dat die Kaap nog 8 ure ver is!  En Boeta handjies-klap net, want hy besef dat hierdie mamma glad nie baie vriendelik lyk nie.

En pappa en sussie?  Wel hulle het ‘n halfuur later skoorvoetend weer (effe wit om die kiewe) gesig gewys …

… en al wat agtergebly het om sy eie storie te vertel, is ‘n misterieuse wit inkopiesak in ‘n verlate plaaspad, op ‘n kaal verlate Karoovlakte ….  ‘n sak met ‘n vuil doek, ‘n waslap, 2 pakke se vuil wetwipes  en ‘n babygrow wat vir ‘n 7 maande oue baba sal pas daarin …. en amper ‘n pappa en ‘n sussie ook net om nog meer misterie aan die sakie te gee  ….

Ons het altyd gewonder wat mense gaan dink oor daardie pakkie, maar die vet weet, ons kon dit nie vervoer tot by die volgende dorp wat eers 200km verder was nie!

 

My kind, my hart

Mens se kinders is jou kosbaarste besitting.  Dit is nou ‘n feit soos ‘n koei.20150328_184827

Iemand het eendag vir my gesê dat sy baie lief is vir haar kinders, maar haar seun is maar net haar hart.  Ek het haar baie snaaks aangekyk omdat dit vir my geklink het dat sy haar seun liewer het as haar meisiekinders.  Tot ek natuurlik ook ‘n seun gekry het.  Dit is ongelooflik hoe eenders en ook hoe anders mens jou kinders liefhet.  Jy sal nooit kan kies wie jy die meeste liefhet nie, want jy het elkeen ewe lief op ‘n unieke manier.   Een sal jou hart wees, waar die ander een weer jou geesgenoot sal wees, of wat ookal.  Hulle is net eenvoudig ‘n samestelling van die beste in jul menswees en elkeen het ‘n unieke plek in jou lewe wat nooit gevul sal word deur enige iemand anders nie.

Hoekom ek so liries raak oor hierdie saak is omdat my seunskind (nou ‘n baie wyse 10 jaar oud), om elke hoek en draai my deesdae probeer vasvang oor wie ek die liefste het – hom of sy sussie.  Sussie is 6 jaar ouer, ‘n pragtige, emosioneel volwasse, sterk akademiese meisiekind – ons trots – ‘n kind oor wie enige ouer maar net kan droom, maar soms ook maar effe stief met hom weens die ouderdomsverskil, so dat hy soms spelenderwys vir my vra of ons haar nie maar kan verkoop vir R30 nie. Dit is dus nie vir hom moontlik om te dink dat ek vir haar ook kan lief wees nie.  🙂

En  nou loop ek en hy boonop skool toe, so hy het baie tyd om my uit te daag oor allerhande lewenskwessies tot ons by die skool kom.  En glo my, hy put baie genot daaruit om te sien hoe ek moet dink om alles mooi en versigtig in woorde om te sit!  Want glo my, elke woord word opgevang en teen my gebruik as ek nie versigtig is nie!

Ander oggend wil hy toe nou eers weer weet wie ek die liefste op aarde het.  Maar dit mag net een persoon wees, behalwe natuurlik Liewe Jesus, want mens moet Hom “obviously” liewer hê as ander mense.

Ek probeer toe maar my beste om te verduidelik dat ek vir almal op ‘n unieke manier liefhet.  Soos byvoorbeeld my kinders, sy pappa, ons familie en vriende. Ek kan nie sê ek het een persoon liewer as die ander nie.  Of vir enige een liewer as vir hom nie.

Dit bring hom toe op die volgende vraag.  Is ek so lief vir pappa dat as hy doodgaan, sal ek ook doodgaan van hartseer?  Want hy het eendag gehoor dat dit al gebeur het dat wanneer ‘n man doodgaan, sy vrou haar doodtreur omdat sy nie sonder hom kan lewe nie.

Ek verduidelik toe vir hom dat dit seker wel so kan wees, maar as mens kinders het, dink ek is dit dalk anders.  As mens kinders het en jou man sterf, is jou kinders die grootste rede waarom jy nog wil aangaan en lewe.  Ek dink hulle word jou hartklop as jou hart wil gaan staan van hartseer.

Toe ek dit sê, gaan staan hy doodstil en kyk my peinsend-grootoog aan en sê:

“That is the most precious thing anybody has ever explained to me!”

Toe weet ek:  hierdie kind is beslis my hart!

Ouma, die legende (‘n lekker herinnering)

Bolla1Kyk, dit is nou maar so dat ‘n ouma seker die grootste rol in die bewaring van jou kinders se lewens speel.  As daar nou ‘n moederhen is wat heeldag met ‘n kommerfrons op haar voorkop loop oor haar kuikens wat iets kan oorkom, is dit sy.  Sy sal eiehandig berge versit om haar kleinkinders veilig te hou.  Of halfpad verdrink … soos in hierdie storie.

So gebeur dit dat hulle ‘n klompie jare terug vir ons kom kuier.  Dis nou my ouers en my sus wat toe 16 jaar oud was.  Ons meisiekind was ‘n hele wyse 3 jaar oud. Ek en manlief moes nog werk en ouma kou toe al haar naels deur omdat daar ‘n swembad en ‘n 3-jarige in een erf is.

So besluit my sus en Bollabeertjie hulle gaan nou swem.  Maar moenie dink ‘n 16-jarige word vertrou met ‘n 3 jarige se lewe nie, so ouma is soos ‘n hommelby heeltyd by die venster om te loer om seker te maak dat haar kleinkind nie verdrink nie.

En toe speel hulle ‘n speletjie ….

Bollabeer staan doodstil op die enkeldiepte muurtjie in die swembad en kyk vir my sus wat onder die water ingaan en allerhande snaakse goed doen.  Sus is naby en hou haar dop van onder die water.

Dis egter toe nou net op daardie onder-water oomblik wat ouma vir die honderste keer by die venster uitkyk, en al wat sy gewaar is Bollabeertjie wat stoksiel-salig-alleen op die muurtjie in die swembad staan.

En dis net daar waar ouma se hoender-instink inskop:  sy skrik haar vere skoon opdraende en vlieg met arendsvlerke by die huis uit, klere en al, binne-in die diepkant van die swembad in – nie eers naby waar Bollabeer staan nie.

Dit alles nog voordat sus kon opkom vir asem.

Jy kan jou indink wat alles deur Sus se kop gegaan het toe sy opkom vir asem en ouma staan so ewe langs haar in die swembad met al haar klere aan en skel so dat die voëls verskrik uit die boom uit in die mure in vasvlieg.

En die drenkeling?  Baie verontwaardig dat ouma hulle speletjie kom breek!   En watwou uit die swembad uitklim – ons speel!

Op die einde moes sus (al laggende) vir ouma (al skellende), uit die diep waters red.  Selfs oupa moes deurloop, want die petalje wat hy moes aanskou toe hy om die hoek van die huis kom, het hom ook al sy waardigheid laat verloor en te lekker laat lag.

Ai Ouma – ons ewige hero.  Sy bly ‘n legende.