Argief

As ons woorde opraak

As ‘n oumens sterf, dan dink mens altyd aan hoe ‘n wonderlike en vol lewe hulle gelei het en hoe heerlik hulle sekerlik nou rus.  Alhoewel dit ongelooflik hartseer is as iemand uit jou midde uit weg is, is daar altyd die troostende beeld van die Herder wat Sy kind lei na groen weivelde en waters waar daar rus is.

Maar laasweek Vrydag het ‘n skokgolf ons werk getref toe ‘n 81-jarige oud-hoofbestuurder van ons maatskappy wreedaardig in sy huis vermoor is.  Hy was ‘n statige, vriendelike man met altyd ‘n grappie of twee en die wêreld se kennis.  Hy was nog baie betrokke by die maatskappy en almal het die grootste respek vir hom gehad. In ‘n konfliksituasie sou hy waarskynlik nie eers ‘n geveg opgesit het nie.  Hy sou liewer vir hulle gesê het om maar te vat wat hulle wil, want hy was die tipe mens wat sou weet dat ‘n lewe meer werd is as besittings.  Maar hy het nooit die kans gekry nie.  Hy is aangeval in sy agterplaas, in die huis in gesleep en doodgeslaan.  Vir ‘n paar bottels wyn en min goed wat waarde het.

En skielik sukkel mens om die prentjie van die Herder te sien wat Sy kind lei na waters waar daar rus is.  Want skielik wonder mens hoeveel rus kan daar wees waar iemand so wreedaardig uit die lewe uit weggeruk is?  So sonder sin, sonder enige gevoel.  Die een oomblik bewandel  jy die aarde, en die volgende oomblik is jy in die hiernamaals.  Ons verstand kan dit nie eers begryp nie.

Ek dink ons wat agterbly op die aarde na so ‘n helse trauma, trek die kortste ent van die strootjie. Ons bly agter om voetslepend aan die kruis te dra van ‘n raaiselagtige beeld sien in ‘n dowwe spieël.  Die dood en die leemte daarvan maak nooit vir ons sin nie.  Ons ervaar deurentyd die bose, ons onthou die wreedheid, ons hart dra die stukkende seer elke dag. Ons reik tastend uit na enige iets wat die persoon nog op die aarde kan hou, maar daars net ‘n leemte.  En ons woorde raak net eenvoudig op.

Maar, deur dit alles besef ek een ding.  As ons as christene glo in die ewige lewe, dat die dood geen angel het nie, dan moet ons glo dat die koninkryk van God en die ewige lewe, werklik slegs een hartklop ver is!  Dit beteken, as ons hart ophou klop, tree ons onmiddellik oor die drumpel na die ewige lewe!  Dis nie eers ‘n reis nie.  Dis nie ‘n gesondwordproses om eers al die aardse dinge af te skud nie.  Dis so onmiddellik soos één hartklop.  Ons weet nie waar hierdie drempel is nie, maar ons weet een ding ….  Dis daar waar God heers en die bose ons nie meer kan aanraak nie.  Daar waar niks van die pyn en ontnugtering en skok wat ons op aarde ervaar het meer ‘n werklikheid is nie.  Dis ‘n plek waar ons wil wees.  Vir altyd …

My gebed is dat die beeld van die Herder ook in sulke tye vir ons ‘n werklikheid sal wees. Dat ons sal verstaan dat mense soos Mnr Wiese en soveel ander wat deur sulke wreedheid of siekte uit ons midde uitgeruk is,  slegs één hartklop ver in groen weivelde en by stille waters rus, maak nie saak wat met hulle hier op aarde gebeur het nie.

Hierdie stukkie van Max Lucado het dit vir my so goed opgesom.

In God’s plan every life is long enough and every death is timely. And though you and I might wish for a longer life, God knows better. And—this is important—though you and I may wish a longer life for our loved ones, they don’t. Ironically, the first to accept God’s decision of death is the one who dies. While we are shaking heads in disbelief, they are lifting hands in worship. While we are mourning at a grave, they are marveling at heaven. While we are questioning God, they are praising God.

 

In ‘n boks onder ‘n brug

Net soos mens by die stad inkom, ry die bus langs die treinspoor af en onderdeur die groot brûe wat die motors die stad inlei.  Daar bly nogal baie mense in hierdie omgewing onder bokse in die bosse en onder die brug.  Tipies mens, deins ek terug vir die afskuwelike omstandighede waarin hierdie mense bly en die vuilheid en reuke en gemors wat hulle omring.

Maar, as mens dieper kyk, sien jy ‘n netjies aangetrekte man wat by ‘n emmer water staan en sy tande borsel.  Jy sien die skoon wasgoedjies op die klippe uitgepak in die son om skoon te kom.  Jy sien iemand op ‘n klip sit en lees.  Jy sien ‘n vrou wat ‘n ete voorberei vir die mense om haar.  Jy sien mense gesels en lag.

En skielik besef jy.  Ondanks en ten spyte van, is hierdie doodnormale mense.   Hierdie is nie anderster of snaakse of vreemde wesens nie.  Dit is eintlik mense soos ek.  Mense soos jy.  Mense met vreugde en hartseer, bekommernisse, groot behoeftes.  Maar ook mense met drome en ideale. Mense met hoop dat vandag genoeg gaan wees en dat more ‘n belofte inhou van meer.

Wat ook al hierdie mense se omstandighede en probleme, is ek seker dat niemand kies om onder ‘n brug jou bed te maak nie.  Ek twyfel of enige iemand kies om ‘n huis te bou uit kartonbokse onder ‘n struik langs die pad op die klam gras.  Maak nie saak wat nie. Hoe kan ek dink ek is beter, as ek nie weet wat sy omstandighede is nie?

Ek wonder wat sou hy dink as hy kyk na die mense in die motors of busse wat verbykom?  Wens hy vir die saamwees saam met mense, die sorgelose gesels waar hy nie geoordeel word nie?  Die voorreg van vervoer?  (Weet hy ooit hoe dit voel om  in ‘n motor te ry?) Wens hy dalk net vir daardie bietjie hitte en beskerming wat die bus bied teen die snerpende koue?  Gaan hy elke dag na ‘n werk toe en stuur daardie geld net so vir sy familie, omdat hulle in nog hagliker omstandighede lewe?

Ek dink, as ons hierdie mense werklik raaksien met ons hart en nie met ons verstand nie, gaan ons dalk begin besef dat hulle nie ander is as ons nie.  En ons nie anders as hulle nie.  Niks maak ons beter nie.

Ons omstandighede behoort nie die faktor wees wat ons onderskei van “hulle” nie.

Ons empatie, liefde en versorging, ja, dalk tog … want dan word die hoop van more dalk net vir hulle ‘n werklikheid.

Alles op die regte tyd

Ek kry soms sulke dae wat ek sommer net omge-ellie is.  Die finansies verstaan nie dat ek spesifieke uitgawes het nie.  Almal om my is siek, kwaad of hartseer, dan praat ek nie eers van ons arme land, regering en nog die droogte nie.  My loopbaan wil-wil half op ‘n piesangskil op AVBOB se stoep speel en dis net soveel moeite om te moet dink aan ‘n verandering maak.  Ek wens soms ek kan net volgende jaar hierdie tyd opstaan en kyk hoe my lewe uitgedraai het, sonder dat ek deur al hierdie dinge hoef te gaan.

Maar, dan dink ek aan twee onlangse gebeurtenisse wat ek gehoor en beleef het.

Een was van ‘n ouma wat twee dae voor haar dood vir haar kleindogter gevra het om haar bybel te gaan haal en die onderstreepte gedeelte in Psalms vir haar voor te lees.  Die dogter het die onderstreepte verse opgespoor en dit vir haar gelees.  Na haar dood, toe die dogter dit vir haar ouers daarvan vertel en hulle in bybel kyk watter gedeelte dit was, was daar geen vers in die hele bybel wat onderstreep was nie!

‘n Ander ondervinding was iemand wat voor ‘n vergadering vir my gevra het om gou te kom kyk na die sonar van haar baba.  Sy het voorheen ‘n hele aantal miskrame gehad en hulle het gesukkel om uit te vind wat die oorsaak is.  Na behandeling is haar swangerskap suksesvol.  Maar terwyl sy dit vir my vertel, kon sy nie haar trane keer nie ek sien die hemelse verwondering en ongeloof in haar oë dat sy die voorreg het om die sterk lyfie te kon sien wat gesond is en geen sigbare gebreke het nie.  Dit was vir my so ‘n groot ervaring.

Dis dalk heeltemal losstaande dinge van my persoonlike probleme, maar toe ek daaraan dink, toe besef ek dat niks in die lewe eintlik net om my gaan nie.  Ek mag dink dat ek op ‘n slegte plek is, dat ek so graag bestem wil wees vir ander dinge. Maar terwyl ek in my hoekie sit en jammer voel vir myself, is God steeds besig om groot dinge te doen.

Hy is steeds besig om wonderwerke op selfs onnatuurlike maniere te laat gebeur om ‘n boodskap van troos te gee vir ‘n ouma wat begin aanvoel het dat haar horlosie op aarde uitgeloop het.

Hy laat ‘n suksesvolle swangerskap toe vir iemand wat sekerlik al moes moed opgegee het en nie baie hoop gehad het dat dit hierdie keer anders sou gewees het nie.

Ons mag dink dat ons belangrik genoeg is om prioriteit te moet geniet as gevolg van ons situasie.   Dat ons dinge nou moet gebeur, want dit is nou dringend.  Maar dit werk nie so nie.  Terwyl ons wag op God om op Sy tyd (wat die regte tyd is) dinge in ons lewe te doen en uit te sorteer, moet ons besef dat daar baie groter dinge is wat om ons gebeur.

Ek het werklik so baie om voor dankbaar te wees dat ek seker maar regtig kan begin om met ‘n blye hart vir ander te kan mense gun om hulle Godservaring te kry waarvoor hulle so lank gewag het!

“Not because of what we’ve done, but because of who He is!”

Dis eintlik maar al wat ek vandag wou sê.

Kan zombies praat?

Soms sleep my voete effens wanneer ek busstop toe moet stap in die oggend.  Maar, wat dit die beste tye ooit maak is die dae wanneer my seunskind besluit om saam met my stap, in plaas van om met sy fiets skool toe te ry.  Die skool is net ‘n blok verder van die busstop af, so dit is heel prakties.

Wat so lekker is van hierdie seunskind, is dat dit nie veel vat om ‘n heerlike buite-die-boks gesprek vol verbeelding en kleur met hom te begin nie.  Ek kan my dan verluister aan sy intelligensie en fyn sin vir humor – ‘n kant van hom wat min mense die voorreg het om te sien en waardeer, want hy moes noodgedwonge skanse opbou om homself te beskerm in sy wêreld van uitdagings.

Vanoggend het ek en hy ‘n gesprek het oor zombies gehad.  Omdat die skool sluit, was daar letterlik nie ‘n mens of ‘n kar in ons straat sigbaar sover die oog kan sien nie.  En ons bly in ‘n baie besige straat.  Ek sê toe vir hom ek wonder of hier ‘n apokolips gebeur het.  Hy reken toe, nee: As dit die geval was, sou ons nou ‘n massa mense gesien het wat al skreeuende in die pad afgehardloop gekom het met zombies wat hulle jaag.

So beweeg die gesprek toe al laggende en verbelende na wat ons sal doen as daar nou regtig ‘n massa mense aangehardloop kom met die zombies agter hulle wat sê:  “I want to eat your brain …”

Nee, reken meneertjie, “Here’s an interesting factoid.  You become a zombie when a zombie eats your brain, so if you don’t have a brain, you can’t talk. So strictly speaking, a zombie can’t tell you which part of you he wants to eat. ”  Nou ja, al het ek liewer nie gestry nie, het ek maar probeer om nie te lank by daardie gedagte stil te staan oor watter deel van my lyf die lekkerste gaan lyk om te eet as ‘n zombie my jaag nie …. en ek het maar gou omgekyk net vir die wis en die onwis …

Maar of zombies kan praat of nie, wonder ek soms hoe my lewe sou wees sonder hierdie seunskind.  Dit is vir my so bevrydend om ‘n gesprek oor iets te voer wat geensins aan die realiteit raak nie.  Dit is bevrydend om te kan weet dat ons verbeelding vlerke het sodat ons die wêreld kan sien vir sy moontlikhede en nie sy werklikhede nie.  En snaaks genoeg is dit juis hierdie gesprekke wat my voete op die aarde hou en my help met die alledaagse dinge.  Want die oomblik wanneer my verbeelding vlerke kry, beteken dit dat ek vir daardie oomblik nie sit en brom om my eie miskoek van bekommernis en vrese nie.  Dan kry ek nuwe perspektief oor so baie dinge wat vir my moeilik is hier op aarde.

Want hierdie verbeeldingsvlugte is vir my gelyk aan ons toekomsverwagting.   Sekerlik nou nie die zombies wat jou breins wil eet nie, maar die verwagting van ‘n wêreld van “enige iets is moontlik”.    ‘n Wêreld ver bo dit wat ons nou ervaar, waar alles in orde is en ons daagliks in vrede en harmonie kan leef.  Waar ons lewe nie bestaan uit beplan en bekommer en vrees nie, maar uit rustigheid en totale oorgawe aan ‘n wonderwêreld wat vir ons gegee word om in te woon.

Daardie wêreld wat letterlik en figuurlik wérklik net ‘n hartklop ver is ….

Om ‘n manna-mens te wees

‘n Ma wat staan in die puin van dit wat hulle lewe was.  Gister nog het sy hulle paar kledingstukkies gewas.  En na hoe lank se los werkies kon sy genoeg geld bymekaarmaak om ‘n pakkie meel te koop vir haar kinders en haar siek pa wat by hulle in die sinkhut woon.  Maar deur die nag het alles afgebrand.  Alles.  Daar is niks oor nie.  Nie eers ‘n stukkie brood vir haar honger kind nie.  Nie ‘n kombers om die skouers toe te maak as die windjie koel raak nie.  Nie eers skoene om hulle voete te beskerm nie.  Niks.

Sy stap met haar kind na die vragmotors wat goedere bring, maar sy is een van duisende mense wie se huise afgebrand het, en daar is net eenvoudig nie genoeg goed vir almal nie.  Sy sal maar moet rondstaan tot die volgende vrag kom, en dan weer tot die volgende vrag kom.  En as die skrapse stukkies kos uitgedeel word, gee sy dit vir haar honger kind, want niemand weet of daar more weer gaan wees nie.  En sy het nêrens om heen te gaan nie.

Moedeloos kyk sy boontoe en sy wonder waar gaan haar manna vir vandag vandaan kom?

En ek kyk boontoe en wonder hoekom laat God toe dat soveel mense in die puin van hulle lewens staan met absoluut niks? Hulle het in die eerste plek bykans niks gehad nie en nou het hulle nog minder.

Die antwoord kom skielik, skokkend en onverwags:

“Daardie vrou en al die ander mense wat so swaar kry, se manna vir vandag,  lê in JOU huis.”

Geskok dink ek:  nee!  Dit kan nie wees nie.  Nie in MY huis nie. 

Maar my gedagtes wil nie stop nie en ek word gekonfronteer daarmee:

Daardie klere wat sy in die eerste plek nie eers gehad het nie, lê in MY kas, ongebruik, want ek hou dit mos vir wanneer my dieet eendag suksesvol is en ek weer daarin gaan pas.  Daardie skoene wat nie aan haar voete is nie, is die skoene in my kas wat ek een keer gedra het, maar omdat ek so baie skoene het, het hulle agter in die kas beland.  Daardie pakkie meel daar agter in my koskas wat al mied inhet, kon vir hulle kos gegee het vir ‘n week.  Wat van die gordyne, beddegoed, komberse en honderde ongebruikte goed wat lê in my kaste, grarage, laaie?  Hoeveel daarvan kan nie ‘n hele huis (of meer) onderhou nie!

Is dit nie maar deel van ons eg-menslikheid vanaf die vroegste tye nie?  Dink maar aan die Israeliete in die woestyn – die manna was net nooit genoeg nie, almal wou liewer opgaar vir die dag van more.  Min mense kon dit regkry om die Here werklik te vertrou vir genoeg manna vir vandag en om nie bang te wees vir die dag van more nie.  So het hulle dus manna, wat vir almal bedoel was, vir hulleself gevat, en ‘n tekort geskep.   En dit het net nooit opgehou nie.  Die mensdom kon in duisende jare se tyd net nooit regtig leer om manna-mense te word nie.

En vandag is dit steeds so.  En skielik dink ek nie dis hoe dit veronderstel is om te werk nie.  Ek dink ons versteur self die balans van die skepping, en dan wil ons sit en wonder hoekom die balans van die skepping versteur is.  En dan blameer ons maar vir God daarvoor, want Hy moet mos vir almal sorg?  Né?

Het dit nie begin tyd word dat ons ons perspektief verander oor die mense wat om ons is nie?

Ek meen, dis goed en wel ek “spring clean” en gee alles wat ek opgegaar het om op my manier die tekorte weer aan te vul.  Dit sal vir daardie ma en hoeveel ander mense die hemel oopmaak!

Maar wanneer ek dit gedoen het, beteken dit nie my werk is klaar nie.  O nee, dan begin my werk eers.  Want noudat ek ontslae geraak het van iets wat in die eerste plek nie myne was nie, nou moet ek op God begin vertrou en afhanklik wees van my manna vir vandag.  Dit is waar die moeilikheid inkom.  Om so te vertrou dat ek bo dit nog bereid is om ‘n tiende van my manna vir vandag te deel met mense wat tekort het. En te vertrou dat God more weer manna sal stuur.

Kan ek ‘n manna-mens wees?

En tog is dit nie regtig so moeilik nie.  Mens moet net kreatief dink of betrokke raak as jy nie kreatief is nie.

Ons kerk het byvoorbeeld ‘n kosbakkie projek.  Hulle stel plastiek kosbakkies tot ons beskikking en al wat ons doen is om dit wat oorbly na aandete in die bakkies te pak, te vries en Sondag kerk toe te bring.  Hulle sit dit in ‘n vrieskas en wie ookal honger by die kerk aanmeld, kry ‘n heerlik bakkie met voedsame kos wat in die mikrogolfoond ontdooi word en wat hulle net daar kan eet.

In die winter brei al wat leef en beef serpe en dit word opgehang aan bome vir enigeen wat koud kry.

Maandagaande kan enige iemand by die kerk kom eet.  Ons maak kos op ‘n rotasiebasis en eet saam met die mense wat daar aankom vir hulle aandete.  Dit kos niks.  Dis een maaltyd. En hoeveel mense word hierdeur geseën met ‘n lekker bord kos en gesellige saamwees, waar niemand mekaar oordeel nie en ons vir mekaar ons stories vertel?

Is dit nie wat ons eintlik hier op aarde moet doen nie?  Om te vertrou op ons manna vir vandag sodat ons vir daardie mens wat in die puin staan van dit wat sy of haar lewe was, kan voorsien van ons oorvloed, maar ook ‘n deel van vandag se manna?  Kos, veiligheid, warmte, liefde, vriendelikheid, toegeneentheid?  Is dit so moeilik om enige verwaarloosde mens net vir ‘n tydjie lank waardig te laat voel?

Want, ek is seker dat die manna vir daardie persoon op daardie dag meer sal beteken as al die oorvloed van ‘n leeftyd wat ek om my versamel!

Die vraag is net:  Is ek werklik gereed om ‘n manna-mens te word?

“For if you suffer your people to be ill-educated, and their manners to be corrupted from their infancy, and then punish them for those crimes to which their first education disposed them, what else is to be concluded from this, but that you first make thieves and then punish them.”   Thomas Moore, Utopia

(Die blog is geïnspireer deur ‘n preek oor manna-mense van ‘n paar weke gelede.  Dit het my leefwêreld baie drasties aangeraak!)

O ja, die foto is ‘n internetfoto – ek weet nie wie dit geneem het nie, maar erkenning aan die fotograaf ook.  Die foto sê meer as woorde.

Om “content” te wees

To be content:  to experience peaceful happiness

Ek leen nou hierdie woord uit die Engelse taal uit, want ek kry nie die Afrikaanse woord wat dit so rég beskryf nie.

Wat is peaceful happiness?  Dit is nie net om gelukkig te wees nie.  Nee, dit is daardie amper ontwykende volmaakte vrede in ons gemoed waarna ons so smag.

Ek dink die enigste tyd wat die mens werklik ten volle gelukkig is, is daardie oomblik wanneer hulle jou (nadat jy gillend die harde, koue werklikheid van die lewe betree het) teen ‘n sagte, warm bors sit en jou  mamma-mens jou vreugdevol-tranerig verwelkom.  Dan is jy ten volle content.  Dan is jy seker jy het gearriveer.

Van daar af loop dinge redelik afdraende.  Jy moet skreeuend aankondig as jy honger of dors is of sommer net aandag soek.  Jy moet met stampe en stote leer loop en praat, en jou tantrums mooi uitwerk op die regte tyd om te kry wat jy wil hê.  As jy hulle nie reg time nie, kry jy ‘n pak slae.  So jy moet vinnig leer hoe om mense so te kry dat hulle alles in hulle vermoë doen om jou ten alle koste gelukkig te hou.

In jou tienerjare is dit eers erg.  Nou raak die lewe éérs vol stampe en stote.  Want nou moet jy probeer om vir almal te oortuig dat jy reg is en beter weet as hulle.  En weereens moet jy jou tantrums mooi uitwerk, want pa gee nie meer pak slae nie, maar as jy jou deur toeslaan, word dit eenvoudig afgeskroef.  En omdat jy oortuig is dat jy reg was, is die woord ‘jammer’ nie in jou woordeskat nie.  So jou geluk is nou in die onregverdige grootmense se hande en dit maak dat jou lewe meestal suck.

Van daar af loop die lewe ‘n onbekende pad.  Opdraendes, afdraendes, draaie, reguit paaie, vreugde, hartseer en jy beweeg in ‘n rondomtalie van emosies, van volkome geluk tot neerdrukkende depressie.  Al wat jy doen is om in hierdie maalstroom te probeer om kop bo water te hou en sin te maak van die lewe. Jy probeer daardie smagting na die altyd-ontwykende volkome tevredenheid vul met allerhande mense en dinge, en tog vind jy dat jy dit net-net buite jou bereik bly.

En eendag, op ‘n dag (vir my was dit so iewers hier van my 40ste verjaarsdag af), is dit asof die aarde stadiger begin draai en daar perspektief begin intree.

Skielik besef jy ‘n paar dinge:

  • Die lewe is opdraendes, afdraendes, hartseer, vreugde, ellende, geluk.  Niks wat jy doen kan dit verander nie.
  • Die lewe skuld jou niks, al het jy tot nou toe so gedink.  Geluk is wérklik in jou eie hande.  As mens terugkyk, sien jy dat dit wat jou die meeste ongelukkig gemaak het, meestal eintlik maar die gevolg van jou eie keuses was.
  • Geen mense, geld, werk of omstandighede kan jou geluk bepaal nie.  As jy in die eerste plek nie besluit het om gelukkig te wees in jou huidige omstandighede nie, gaan jy nooit gelukkig wees nie.

Want ware contentment, kom nie uit enige iets wat op aarde te vinde is nie. Die mag om hierdie tipe vrede te ervaar, lê aan die einde van die dag in jouself in jou eie besluit om ten spyte van alles, content te wees. Dis eintlik so eenvoudig soos dit.  En dis jammer dat mens so ‘n lang pad van die lewe moet stap om tot by hierdie gevolgtrekking te kom!  En ongelukkig is daar so baie mense wat gedurende hulle leeftyd nooit eers tot hierdie gevolgtrekking kom nie.

So, wat is contentment?

  • Dit is om ten volle tevrede te wees met wie ek is.  Nie wat ander van my dink of hoe ek in ‘n spieël met nuwe klere en skoene en ‘n haarstyl lyk nie.
  • Dit is die ewigheids-besef dat ek is presies waar ek moet wees.  Dat God Sy droom vir my lewe tot volmaaktheid bring,  juis hier waar ek nou in my omstandighede is.
  • Dit is om rugstig-tevrede te wees met wat ek het.  ‘n Dak oor my kop, kos, ‘n salaris, ‘n man, kinders, familie, vriende.  En ek nie meer smag na meer, beter, mooier nie.
  • Dis om ‘n wonderwerk te sien vir wat dit is.  Nie ‘n massiewe water-in-wyn wonderwerk nie, maar ‘n vergete R20 in my broeksak wanneer die einde van die maand net nie wil aanbreek nie.
  • Dis om oor te gee en te glo dat dinge sal uitwerk.  Want snaaks genoeg, as mens die wiel los, het die lewe die manier om jou te bring net waar jy moet wees, selfs al was jy nie die bestuurder nie.

Ek dink contentment is ‘n eindbestemming na ‘n lewe vol moeilike vrae.  Want sodra jy hierdie mag ontdek het binne-in jouself, vind jy dat dit blywend is, selfs in die slegste en moeilikste omstandighede. En kan jy werklik oorwinning behaal oor enige situasie sonder om dit wat jy is, daarvoor in te boet.

Ek wens dit toe vir almal, want dit maak hierdie ou lewe van ons net soveel makliker …

 

Nooit te oud nie …

Ek het vandag ‘n waardevolle, wonderlike les geleer oor die mensdom.  Jy moet hulle nooit onderskat nie.

Ek het gisteroggend my somertruitjie in die bus agtergelaat.  Oor die algemeen verloor ek nooit my goed nie, maar ek vermoed hy het van my skoot afgegly nadat ek hom uitgetrek het en toe vergeet ek van hom.  Toe ek by die werk kom, besef ek toe dat my trui nie by my is nie, maar ek besef ook met die magdom mense wat weer na ons in die bus geklim het, sal ek  vir truitjie nooit weer sien nie.  Ek was hartseer en teleurgesteld in myself, want dit was werklik my gunsteling klere-item vir hierdie snaakse koelerige somerweer wat ons hier in die Kaap het.

Maar, soos ek is, skryf ek dit af as ‘n les om volgende keer beter na my goed te kyk.

En wat gebeur vanoggend?  Toe ek weer uit die stampvol bus klim en verby die inligtingskiosk stap, sien ek daar lê my truitjie so ewe en wag dat ek hom kom haal.  Ek was so verstom toe ek vir die vrou daar vertel van my truitjie, dat ek skoon tranerig geraak het en hulle my sommer jammer gekry het.  Shame, hulle dink seker dis my enigste kledingstuk.   (Ek wonder eerder of die menopause begin inskop dat ek so uit die bloute uit tranerig raak …..)

Maar nietemin, was ek ongelooflik verbaas en bly dat daar nog mense is met soveel integriteit dat hulle selfs iets soos ‘n verlore kledingstuk sal gaan ingee.  Ek het dit nie eers verwag nie.

Maar die les is geleer:  (1)Pas jou goed op en (2)moenie sommer net mense se goedheid onderskat nie!

My vers van die dag verduidelik toe hierdie gebeurtenis:

Isaiah 30:15

‘In returning to Me and resting in Me will you be saved. In quietness and confidence is your strength.’

– There is a place, under God’s shadow, where we are meant to live.
– It is a place of resting in His strength and ability.
– Life constantly wants to draw us away from this safe place.
– As we return to that place, our strength can be renewed and we can be saved.

Ons moet dalk minder bekommer oor dinge wat op die aarde gebeur en rus vind in die skaduwee, sodat ons juis daaruit kan krag put om ons uitdagings tegemoet te stap.  As mens minder fret oor alledaagse dinge, sal jy verbaas wees oor hoe vinnig dit net regkom sonder dat jou hand eers daarin was!

Mag almal vandag veilig in God se skaduwee rus, en weer krag kry vir die uitdaging wat ons tegemoetsnel in hierdie week!