Archive | Julie 2017

In ‘n boks onder ‘n brug

Net soos mens by die stad inkom, ry die bus langs die treinspoor af en onderdeur die groot brûe wat die motors die stad inlei.  Daar bly nogal baie mense in hierdie omgewing onder bokse in die bosse en onder die brug.  Tipies mens, deins ek terug vir die afskuwelike omstandighede waarin hierdie mense bly en die vuilheid en reuke en gemors wat hulle omring.

Maar, as mens dieper kyk, sien jy ‘n netjies aangetrekte man wat by ‘n emmer water staan en sy tande borsel.  Jy sien die skoon wasgoedjies op die klippe uitgepak in die son om skoon te kom.  Jy sien iemand op ‘n klip sit en lees.  Jy sien ‘n vrou wat ‘n ete voorberei vir die mense om haar.  Jy sien mense gesels en lag.

En skielik besef jy.  Ondanks en ten spyte van, is hierdie doodnormale mense.   Hierdie is nie anderster of snaakse of vreemde wesens nie.  Dit is eintlik mense soos ek.  Mense soos jy.  Mense met vreugde en hartseer, bekommernisse, groot behoeftes.  Maar ook mense met drome en ideale. Mense met hoop dat vandag genoeg gaan wees en dat more ‘n belofte inhou van meer.

Wat ook al hierdie mense se omstandighede en probleme, is ek seker dat niemand kies om onder ‘n brug jou bed te maak nie.  Ek twyfel of enige iemand kies om ‘n huis te bou uit kartonbokse onder ‘n struik langs die pad op die klam gras.  Maak nie saak wat nie. Hoe kan ek dink ek is beter, as ek nie weet wat sy omstandighede is nie?

Ek wonder wat sou hy dink as hy kyk na die mense in die motors of busse wat verbykom?  Wens hy vir die saamwees saam met mense, die sorgelose gesels waar hy nie geoordeel word nie?  Die voorreg van vervoer?  (Weet hy ooit hoe dit voel om  in ‘n motor te ry?) Wens hy dalk net vir daardie bietjie hitte en beskerming wat die bus bied teen die snerpende koue?  Gaan hy elke dag na ‘n werk toe en stuur daardie geld net so vir sy familie, omdat hulle in nog hagliker omstandighede lewe?

Ek dink, as ons hierdie mense werklik raaksien met ons hart en nie met ons verstand nie, gaan ons dalk begin besef dat hulle nie ander is as ons nie.  En ons nie anders as hulle nie.  Niks maak ons beter nie.

Ons omstandighede behoort nie die faktor wees wat ons onderskei van “hulle” nie.

Ons empatie, liefde en versorging, ja, dalk tog … want dan word die hoop van more dalk net vir hulle ‘n werklikheid.

Advertisements