Op ‘n nuwe jaar!

Ek besef dat ek lanklaas iets geskryf het. En dit pla my effens dat ek niks het om oor te skryf nie – asof daar niks is wat my inspireer nie. En nou wonder ek skielik of ek in my middeljare ingaan en anders na die lewe om my begin kyk.

Maar nee, dit is nie dit nie. As ek terugdink, was 2014 vir my ‘n anderster jaar. Met die leemte wat my pa se dood in ons lewe gelaat het, is dit asof my hele lewe van voor af moes aanpas by hierdie skielike gaping van ‘n gebroke sirkel. Dit is asof my aarde stadiger gedraai het en ek eers vir ‘n rukkie afgeklim het net om te kan sien waarheen my gedagtes met my gaan. Selfverwyt omdat ons so min gesels het, hartseer omdat ek nie weer sy stem sal hoor nie. Ons het al die eerstes beleef. Die eerste Kersfees sonder hom, sy verjaarsdag, vadersdag, die “laasjaar hierdie tyd” se herinneringe toe ek hulle verras het met ‘n langnaweek se kuier, die eerste herdenking van sy dood. Ek het besef dat mense verkeerd is as hulle praat dat mens “oor” die dood van iemand kom. Mens kom nie “oor” die dood van iemand naby aan jou nie. Mens moet aanpas aan by die nuwe leemte wat daar in jou lewe is. Jy kry later vertroosting in herinneringe, maar mis dit altyd om met daardie persoon te kan gesels.

En voor ek my oë kon uitvee, was ‘n jaar verby en tog was my gemoed beter en effe ligter omdat al die eerstes verby is en nou gaan dit mos sommer baie beter gaan? Verkeerd. Daar sit ek toe Kersdag in die hartjie van ‘n warm Karoo in ‘n stil, koel kerk. Met ‘n orrel wat speel en elke pragtige kerslied word gesing. En daar trek my keel toe en die trane loop. Arme manlief moes later vir my gaan toiletpapier haal, want niemand het verwag dat ek so sou sit en grens dat die vlaktes antwoord gee nie. En die tannie voor my het net so gesit en huil, wat dit nog moeiliker gemaak het vir my, want toe huil ek sommer ook uit simpatie vir haar! Manlief het nogal oorweeg om haar tissues te steel toe sy opstaan en dit op die bank bly lê, maar het gelukkig daarteen besluit, want mens kan nie lag én huil in die kerk nie!

Maar ek moet sê, ek was eintlik verbaas dat die koue arms van eensaamheid sonder my pa my so skielik omvou het. Ons het mos al ‘n eerste Kersdag sonder hom gevier? Maar eintlik het ek besef dat daardie eerste Kersdag was twee maande na sy dood. Toe was ons nog verslae, my ma, broer en suster was by ons en ons het mekaar in ‘n kokonnetjie vertroos en lekker saam gekuier met honderde dinge om ons aandag af te lei, amper te bang om emosioneel te raak.

Maar toe dit nou weer Kerstyd word, was dit anders. Ons eie familie was nie weer bymekaar nie en in die stilte van die Karoo, was my siel skielik ontbloot en het al die emosies goed huis skoongemaak. Dit was ‘n goeie ondervinding, maar het my leeg gelaat na soveel intense emosie.

Ek is nog effe in die na-skok van daardie ondervinding, maar 2015 het wonderlike moontlikhede om ‘n goeie jaar te wees. Ek weet darem uit ondervinding dat sulke intense emosie gewoonlik ‘n hupstoot is vir goeie emosionele groei en dit gee my selfvetroue dat ek nuwe uitdagings nou weer met albei hande sal kan aangryp en die beste van alles kan maak wat my kant toe kom!

Mag dit vir almal ‘n goeie jaar wees!

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s