Die Jaar van die Uitdagings

Die Chinese koppel mos diere aan ‘n jaar.  Een jaar is die jaar van die Hoender, ander jaar die jaar van die Vis.  2013 is die jaar van die Slang.  Ek weet nie veel daarvan en die rede agter dit nie, al wat ek aan dink is dat dit vir my voel of die jaar 2013 die jaar van die Uitdagings is.  Die jaar het sommer uit die staanspoor skeef begin en op daardie skewe trant aangegaan en dit voel skielik asof ek myself iewers in die proses verloor het.

Daars so baie uitdagings met werk, die kinders se skool- en huiswerk en leerwerk en eksamens en sport, en skielik twyfel ek in myself en my vermoë as ma om hulle suksesvol deur al hierdie dinge te kan dra die lewe in.  Dit voel asof daar soveel dinge is en soveel uitdagings dat ek nie meer kan tred hou nie en alles en almal in die proses verwaarloos.  Ons huis val uitmekaar (ok, dis nie so erg nie), maar ons het eenvoudig nie die geld om dit reg te maak nie.  Dit voel of ons net elke maand minder en minder geld het.  Ons kan nie eers meer vir ons families gaan kuier of op vakansie gaan nie en ons eet nooit meer uit nie. Dit voel of ons lewe op aarde net een groot oorlewingstryd is.

Maar soos altyd, glo ek moet mens op ‘n punt kom om bietjie van ‘n realiteitskok te kry.  Myne het gister gebeur, terwyl ek so ewe depressief en jammer vir myself my e-poste nagaan en organiseer, lees ek iets wat ek vir my ma geskryf het laasjaar toe sy nog so in vertwyfeling was oor waarheen hulle paadjie na aftrede gaan lei.

Ek het geskryf:  Ek het vanoggend 5:00 wakker geword en die behoefte gehad om ernstig vir Ma-hulle te bid.  En ek weet:  ons krag lê in stilwees en vertroue hê.  Abraham en Sara het die belofte van ‘n nasie so veel soos die sterre gehad, en hulle moes ook maar teen hulle 900ste verjaarsdag begin wonder het of daardie belofte ooit gaan waar word, en kyk net wat het gebeur.  Ons moet net nie ons vertroue op tyd basseer nie, want ons tyd is nie God s’n nie.  Moet net nie toelaat dat die twyfel julle beetkry nie!!  Die wat wag op die Here, vlieg met arendsvlerke!!!

Dit was of ‘n skok deur my gaan en ek vra myself af, waarheen het hierdie vrou gegaan wat so-iets kon skryf?  Hierdie vrou wat so gekonsentreer het op God se liefde en beloftes in haar ouers se lewe, dat sy iets so POWERFUL kan skryf en vir hulle kon hoop gee?  Waar het ek myself verloor in al hierdie dinge?  Wat het verander van laasjaar tot nou toe?

Vandag verstaan ek dit beter – ek het vergeet waar my krag vandaan kom.  Ek was so bekommerd oor alles wat in ons lewe uitdagings bring, dat ek my selfvertroue verloor het en in die proses wat ek so hard konsentreer op die alledaagse uitdagings, vergeet ek om God net geheel en al te vetrou vir ALLES wat in my lewe aan die gang is. Alles nog dieselfde, ek het eintlik geen bekommernisse nie en hierdie dingetjies wat skielik my gedagtes gevang hou is sulke nietighede in die groter prentjie van my lewe!

Hoekom ek dit vandag so goed verstaan is omdat iemand wat ek nie eers persoonlik ken nie, vir my gevra het om vir haar te bid.  Haar man (nie baie ouers as ons nie), het ‘n beroerte gehad en is verlam.  Waar ek kla oor my teëls wat afwesig is in my eetkamer en ek dit met onooglike matte moet toemaak, moet sy noodgedwonge hulle badkamer laat groter maak sodat haar man met sy rolstoel gemaklik daar kan beweeg.  Waar ek geïrriteerd is met die garage wat net altyd soos ‘n varkhok lyk, moet hulle die garage as woonstel inrig vir ‘n voltydse verpleër om al die take oor te neem wat hy seker nooit weer self sal kan verrig nie.  Waar ek kla oor die uitdagings met al die kinders se dinge, is hierdie gesin se hele lewe en roetine deurmekaargekrap en moet hulle baie groot aanpassings maak om dinge so gemaklik as moontlik vir hom te maak.  Waar ek kla oor die kinders wat my uit die huis uit eet, moet sy geleer word van buisvoeding omdat hy nie kan sluk nie.  Waar ek vannaand met my man kan gesels en grappies maak en nuus oor ons dag uitruil, gaan dit dalk nooit weer vir hulle moontlik wees nie.  Watter uitdagings lê nog vir haar voor wat nie eers vergelykbaar is met my ou nietige ou goedjies nie?

Toe klim ek sommer vinnig weer uit my jammerkry-hoekie uit, vat my gymsak en gaan sweet al die spinnerakke uit my gestel uit.  Ek het eintlik NIKS om voor jammer vir myself te voel nie.  Ons is almal gesond, God sorg elke dag.  Al sien ons nie ons families meer so baie nie, het ons die voorreg om foto’s en nuus te deel en bly ons lief vir mekaar.  Ons kan mekaar koester en net lewe … ons hoef nie planne te maak vir ons elke dag se oorlewing nie.

Dan kan ek met ‘n ligte hart die koffiewater aanskakel as  my vriendin laat weet hulle is op pad vir koffie en ek kan met ‘n blye hart weer Boeta se huiswerkboek teken en weet – daar is nog baie jare van uitdagings, maar ons gaan dit maak, want ons KAN!!

Ons moet net nooit vergeet waar ons hulp vandaan kom nie en nooit vergeet om vir ander te bid wat nie so bevoorreg soos ons is nie!

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s