Nuwejaarsvoorneme nommer 2019 (want nommer 2018 het nie gerealiseer nie)

Een ding wat nie altemit is nie, is dat die mens altyd ‘n geleentheid soek om oor te begin. ‘n Nuwe blaadjie om te blaai. En watter tyd beter as wanneer die klok 12:00 slaan op die 31ste Desember? Die eerste op die lysie is gewoonlik om die Kersvetjies af te skud en dan om minder te drink, dalk op te hou rook. En teen die tyd dat die nuwe jaar begin het, die baas skel oor stapels werk, die kinders hulle eerste detensie sit, is al daai voornemens vergete. En dan voel mens sommer vroeg in die jaar teleurgesteld in jouself en jou vermoë om suksesvol as effektiewe mens te funksioneer.

Toe ek Kersfees so in die stilte op my broer se stoep sit, wonder ek skielik: Waarom plaas ons soveel druk op onsself? Ek is seker dat dit een van die hoofoorsake van stres is. Ons oorlaai ons lewens en ons gewete so gereeld met dinge wat eintlik net tot matelose teleurstelling in onsself lei as ons dit nie uitvoer nie. Dit is mos nie hoe ons lewens moet wees nie?

Ek voel dieselfde oor emmerskoplysies. Jy weet, daai lys van dinge wat mense nog wil doen voor hulle doodgaan. Is ek die enigste een wat dit weird vind? Gaan hierdie dinge ooit saakmaak wanneer ons doodgaan? Wil mens regtig op jou sterfbed dink aan dit wat jy toe nooit by uitgekom het nie? En dan moet jy met hangskouers die ewigheid ingaan met ‘n onvoltooide lysie in jou hand? Ek weet darem nie.

Dalk is ek die een wat weird is, maar vir die persoon wat ek is, is nuwejaarsvoornemens en emmerskoplysies té bindend op my gewete. Ek sal elke dag ingaan en afsluit met die wete dat ek nog nie alles gedoen het wat op my lysie was nie en ek sal myself so opstres oor dit wat ek dalk nie gedoen gaan kry nie, dat die hele wêreld (en dalk nog die ewigheid ook!) in ‘n oogwink by my sal verbygaan en ek dit nie eers opmerk nie.

Nee wat, ek sal liewer in die hiernamaals langs die groen weivelde wil sit en onthou hoe ek die wonderwerk van elke nuwe dag ervaar het. Ek sal onthou hoe ons dinge wat ons wou doen, beplan het en deurgevoer het. Ek sal onthou hoe ek van altyd af die voorreg gehad het om die verandering van seisoene in my siel te kon voel – daardie skielike, onbeskryflike ewigheidsoomblik – so asof die tyd en wêreld vir daardie paar sekondes doodstil staan. Ek sal onthou hoe inspirerend en salwend die see op my siel was, veral wanneer my gedagtes te vol geraak het van die alledaagse dinge. En hoe geen sonsondergang ooit diesefde gelyk het nie. Ek sal die mooi foto’s onthou wat ons geneem het van al ons avonture, net om agterna te besef dat mens dit nooit heeltemal regkry om al die fasette van daardie een perfekte oomblik te kon vasvang nie. Ek sal onthou hoe ontsettend bevoorreg ek was om tydens my reis op die aarde gebaai te kon wees in die liefde van my man, my kinders, my ouers, familie en vriende.

So, met dit inaggenome, is die enigste item op my nuwejaarsvoornemens- en ook my emmerskoplysie dat ek in 2019 lig en vry wil lewe, sonder onnodige bagasie wat my gewete gaan aankla en my verhoed om die lewe in al sy fasette aan te gryp. Daar is ‘n bybelvers waarvan die Engels dit vir my so ongelooflik mooi stel – to learn the unforced rhythms of grace. En dit is die plek waar ek in 2019 wil wees!
Matthew 11: 28-30 Are you tired? Worn out? Come away with me and you’ll recover your life. I’ll show you how to take a real rest. Walk with me and work with me—watch how I do it. I’ll teach you the unforced rhythms of grace. I won’t lay anything heavy or ill-fitting on you. Keep company with me and you’ll learn to live freely and lightly.”
Mag jy ook in 2019 die voorreg hê om lig te lewe en jouself te kan bevry van alles wat jou bind. En mag jy die “unforced rhythms of grace” ervaar in elke dag wat by jou lewe gevoeg word.

Advertisements

Ons seën en swaarte van God se kinders grootmaak

Ek dink ouerskap is die grootste voorreg wat ons het, maar dit kan ook die moelikste een wees.  Dit is een ding as jy gelukkig getroud is, daar genoeg finansies is,  en jou kinders gesond en normaal is en goed doen op skool, dan ervaar mens ouerskap in sy heel beste vorm en kan jy wel dankbaar wees vir hierdie seëning.  Maar dit is nie vir almal beskore nie.

Om die waarheid te sê, is dit einlik vir min mense beskore.

Daar is byvoorbeeld die mamma wie se man oorlede is aan kanker en sy haar Down-sindroom kindjie en sy boetie alleen moet grootmaak.  Daar is ouers wat ‘n kind het met ‘n gebrek, wat elke dag moet toekyk hoe sy moedig aansukkel in ‘n wêreld van normale kinders.  Ouers van ‘n kindjie met kanker, wat weet dat elke dag bloot genade is en hulle letterlik te bang is om te gaan slaap.  Daar is die ouers van ‘n 7-jarige seuntjie wat skielik onbeheerbare diabetes gekry het en hulle beurte moet maak om elke 2 ure in die nag op te staan om sy bloedsuiker te toets en hom te spuit.

Ouers soos hierdie kan nie een oomblik van die dag hulle waaksaamheid verslap nie.  Hulle moet elke dag met hierdie uitdagings lewe, sonder dat hulle ooit te ver in die toekoms kan kyk.  Hulle kan nie droom oor ‘n kind wat eendag sal kan lag en speel nie, want daardie droom is soos ‘n wolkie wat nou daar is, maar netnou wegwaai.  Wie sal ooit hierdie ouers se uitdagings kan verstaan?

Tog is daar soveel mense wat in sulke tye saamstaan en bystaan.  Mense wat hierdie ouers ondersteun sodat hulle nie alleen deur die vrae moet worstel van “hoekom juis my kind?” nie.  Vriende wat die kinders sommer “aanneem” sodat die mamma kan rus.  Familie wat sommer hulle intrek neem om te help versorg.  Ondersteuningsgroepe waar hierdie ouers kan hoor:  “Jy is nie alleen nie – ons was ook daar”.  Mense wat aanmeld om hierdie ouers te help asemhaal.  Mense wat buite die kring staan en op hulle sagte manier kom raakvat…. God se mense wat ouers kom help om God se kinders te versorg.

Maar …  dan is daar ook …

die ouers van die kind wat bipolêre depressie het, wie se vriende teen hom gewaarsku word, want “jy weet nie waarvoor jy jou inlaat as jy vriende is met so iemand nie.”  Daar is die ouers wie se kind ADHD is, of outisties, vir wie mense net hulle koppe skud oor die “ongemanierde” kind wat impulsiewe dinge doen, wat altyd uit haar beurt praat, wat rooimiere het, “want MY kinders sal nooit dit waag om so op te tree nie.  Ek foeter dit uit hulle uit.”

Wat van die ouers wie se kind besef het dat hy/sy gay is en die wêreld nou as ‘n veroordeelde moet instap?  Die ouers wie se kind met verkeerde vriende deurmekaar geraak het en nou ‘n verslaafde is?  Die ouers wie se kind die pad byster geraak het en nou in rehabilitasie is?   Die verslae ouers wie se kind probeer selfmoord pleeg het omdat sy skaduwee net té swaar geraak het om te dra, en hulle werklik nooit geweet het dat hy sukkel nie?

Waar is die ondersteuning nou?  Waar is die mense wat na hierdie ouers toe kom, en kom luister na die skok, die hartseer, die algehele verslaentheid?  Waar is die mense wat hierdie ouers se kruis kom opneem en help dra daaraan?  Waar is die mense wat hard kom praat:   Dit is nie jou skuld nie!  Jy is nie ‘n slegte ouer nie!  Moenie alleen voel nie! Waar is die mense wat vir hierdie ouers sê:  Jou kind sál sy pad weer vind, hy/sy sál grootword en ‘n wonderlike ouer vir sy/haar kind wees.  Dinge sál ten goede uitwerk – gee dit oor en gee dit tyd ….

Ek weet dat daar wel sulke wonderlike, ondersteunende mense is, maar in my ondervinding is hulle dun gesaai.   Want ons leef in ‘n samelewing van mense wat baie simpatiek kan wees met weduwees en wese, en ook met siekte en dood, maar wat terselfdertyd sadistiese behae daaruit put om te oordeel, hulle stokke op te tel en om links en regs houe uit te deel.

Miskien het ons makliker simpatie met siekte, gebrek en dood omdat ons dit in ‘n mate beter kan begryp, want dit is tasbaar deel van ons lewe.   Maar, sodra dit gaan oor iets wat ons nie kan verstaan nie, iets wat nie binne ons verwysingsraamwerk is nie, verander dit ons mentaliteit en oordeel ons baie vinnig vanuit ons gebrek aan verstaan.  Voeg daarby ‘n paar mense wat dieselfde as ons voel oor die saak, en ons verander in ‘n bloeddorstige skare wat skree:  Kruisig hom!

Ek wonder of Maria van die bybel nie dalk die beste voorbeeld is van dit wat hierdie ouers moet deurmaak nie.  Sy, die geseënde vrou wat God se kind met toewyding grootgemaak het,  moes vir ure en dae saam met haar kind loop en ‘n stomme getuie wees van hoe die barbaarse wêreld Hom oordeel, slaan, breek, verwoes, kruisig.  Bloot omdat hulle nie regtig verstaan het nie…

Ek dink veral in hierdie Kerstyd moet ons onthou dat ons as ouers geseëndes is.  Net soos Maria, maak ons almal ook God se kinders groot.

Daar mag ‘n tyd kom wanneer ons stom moet toekyk hoe die wêreld ons kinders veroordeel en verwoes, sonder dat ons kinders ‘n hand daarin gehad het.  Daar mag ‘n tyd wees waar ons kinders self keuses neem wat hulle by ‘n kruispad gaan bring met geen idee hoe om verder te gaan nie.  En in hierdie tye, gaan ons dalk alleen die getuies moet wees van hoe ons kinders daardeur moet worstel en kan ons maar net vertrouend saam met hulle die pad stap tot hulle anderkant uitkom.

Maar, as ons bevoorreg is om kinders groot te maak wat gesond, gebalanseerd, gelukkig, normaal deur die lewe gaan, moet ons weet: Ons het ‘n groot verantwoordelikheid wat daarmee saamgaan. Ons mag nie stomme getuies wees van ander se leed nie.  Ons mag nie stokke optel en hulle kruisig net omdat dit wat hulle ervaar buite ons verwysingsraamwerk is nie.  Dit is dan juis ons plig om die Simon van Cirene te word wat hierdie mense se kruise gaan optel en hulle help dra daaraan.  Ons hoef nie te verstaan nie.  Ons hoef nie raad te gee nie.  Ons hoef net ‘n rukkie saam te stap en hulle las ligter maak.  Ons hoef net daar te wees vir hulle.

En mag ons nooit onsself so verhef dat ons dink dat ons iets in ons lewe gedoen het om enige van die seën wat ons so mildelik ontvang, te verdien nie.

Tyd is soos die wind …

Ek sit vandag en wonder of dit net ek is wat meer sentimenteel raak hoe ouer ek word?

So asof ek begin besef hoe weerloos ons regtig is. Soos die gras van die veld. Vandag is ons hier en more weg.

Dit voel of die tyd oor my waai en ek raak effe verslae en deurmekaar omdat dit voel of ek nie meer so heeltemal kan byhou nie.

Asof my vlindervlerke soms net fladder sonder dat ek werklik iewers kom.

Ek sien die wyse broosheid in die sielvolle oë van my moedertjie waarin ‘n leeftyd van vreugde, hartseer, teleurstellings en tuiskoms kunstig saamgevleg is.

Ek ervaar met nostalgiese weemoed my skoonouers se stap op hulle paadjie na ‘n kleiner holte vir hulle voete, ‘n geseënde leeftyd vol herinneringe en huismaak agter hulle.

Ek ervaar die rustige, intieme vreugde van my liefste man se lyf agter my rug en is so bang dat daar ooit ‘n dag mag kom wanneer net koue eensaamheid agter my rug kom inkruip.

Ek sien die groeiende wysheid en volwassenheid in my tienerseun, met die skaduwee op die bolip en die onvaste stem. My hart gryp-gryp nog na hom sodat ek steeds die middelpunt van sy bestaan kan wees. Maar hy glip stadig, stadig weg na sy eie grootwordwêreldjie toe.

Ek sien die pragtige volwasse vrou in my dogter, waar sy met gesag praat en ek weet dat ek haar nie meer veel kan leer nie. Haar vlerke reeds gespan, is sy so gereed om saam met die wind te sweef om haar eie wêreld te betree.

Ek voel die tyd wat aanstap in my hondjies se oumens-lyfies – die ogies wat steeds met dowwe vetroue na my terugkyk. Die onvoorwaardelike liefde wat weerspieël word in die stywe lyfies wat kom hallo sê.

En ek weet, nou meer as ooit, dat die tyd nie stilstaan vir enige iemand nie. Ons moet regtig net elke dag voluit leef en vir ons mense nou vertel hoe lief ons hulle het.

Rick Springfield het dit goed gestel in sy lied: Time stand still

Time stand still, Freeze your hands, Bend your will, Change your plans

Burning seconds into minutes on my way to seize the day
Stolen moments as a lifetime seems to fly away

Wait for me, A little longer – I’m not sure if I’m awake
Pinch me if it’s all a dream

Ticking clocks and wake up calls, Tell me that I’m growing old
Why don’t you let time stand still

Time stand still, Raise your glass, A quarter till, A future past
Turning hours into weekends hoping for a better day
Frozen moments in a lifetime that has run away

MTV and shopping malls
Tell me that I’m growing old
Why don’t you let time stand still

Daar vlieg ‘n vis!

Die eerste ding wat ek in die oggend doen wanneer ek by die werk kom, is om vir my ‘n koppie koffie te gaan maak.  Dan bekyk ek opskrifte van die koerant hier by Ontvangs, altyd in die hoop om iets raak te lees wat mens bietjie hoop kan gee tussen al die swaar nuus wat die blaaie inkleur.

So lees ek gister oor ‘n khoi vis wat suksesvol geopereer is om ‘n groeisel in sy maag te verwyder.  Goeiste.  Hier het ek stilgestaan en eers die artikel gelees.  ‘n Vis opereer?  My asem het so bietjie weggeslaan toe ek die prys van hierdie khoi visse sien.  Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat dit bo alle twyfel meer ekonomies was om liewer sy lewe te red…  Die groeisel was so groot soos ‘n man se hand en hulle kon dit verwyder sonder om sy ingewande seer te maak.  En hy is nou weer gesond en gelukkig soos net ‘n vis in die water kan wees.

Snaaks genoeg was daar ‘n ander visstorie ook ‘n week of twee gelede.  Ek is deel van ons omgewing se Facebookgroep waar ons met mekaar deel wat in die omgewing gebeur.  Skryf iemand op die groep dat daar ‘n vis uit die lug uit geval het.  Niks anders as ‘n tamaaie khoi vis nie.  Mis iemand nie dalk hulle khoi vis nie?

Dis darem nie ‘n buitengewone storie nie.  Die heerlike lankverwagte reën het natuurlik al die Kaapse pragtige voëllewe weer teruggelok en gevolglik doen die roofvoëls heerlik inkopies onder alles wat klein en onbeskermd is.  Geen twyfel dat voël se kind sy oog op hierdie lekker vet stuk vleis gehad het nie, maar dat vis besluit het om nie sonder ‘n geveg oor gee nie, is ook nie te betwyfel nie.  Vis het die voëlkloue en die val grond toe oorleef en is darem dadelik opgemerk en in ‘n emmer water gesit.  Sy eienaar het nie tevore gekom nie (volgens die slim mense kon die vis ‘n hele ent van ons omgewing af al opgetel gewees het, omdat die groter roofvoëls vinnig vlieg), en gevolglik het Vis (nogal nou Nemo genoem) nuwe akkommodasie gekry by vriendelike buurvisse.

Ook hierdie vis “lived to tell the tale”.

Behalwe vir die feit dat dit vir my lekker is om stories soos hierdie te lees, omdat dit vir my bietjie normaliteit gee aan die daaglikse aakligheid wat die nuus omgewe, was daar nogal vir my ‘n goeie les te leer rondom hierdie twee ongewone visverhale.

Visse kan net in water oorleef.  Nêrens anders nie.  Ek dink nie hierdie visse het ooit gedink dat hulle daardie dag sal beleef dat hulle onverwags met mag uit hulle lewenswaters geruk gaan word in ‘n onbekende wêreld waar hulle nie behoorlik kan asemhaal nie.  En tog het hulle dit oorleef.

Dit laat my besef dat as ‘n vis ‘n operasie kan oorleef, of kan vlieg for that matter, moet ons ook kan glo dat ons enige hindernis wat in ons pad gerol word, tog kan oorwin.

In een geval moet ons dalk veg om onsself te bevry uit dinge wat ons vashou, maar sodra ons vry is, sal daar altyd iemand aan die ander kant wees wat ons uit ons weerloosheid sal help en ons lei na veilige waters.

In die ander geval,  moet ons dalk oorgee en net vertrou dat daar Iemand is wat weet wat dit vat om ons aan die lewe te hou, al is dit net om water in ons kiewe te spuit om te verhoed dat ons verdrink op die droë grond terwyl die seer uit ons uitgehaal word.

En voor ons ons oë uitvee, is die oorwinning daar.  Volkome.  Ons moet net nooit hoop verloor nie.

Die sirkel van die lewe (Aanneemkinders.2)

Hierdie skrywe is soortvan ‘n opvolg van my blog oor Aanneemkinders (https://vlindersag.wordpress.com/2014/08/14/aanneemkinders/) en is geskryf met permissie van my sus.

Sy was ‘n klein, effentjies-mensie met groot, ronde ogies vol matelose hartseer en ontwrigting.  Sy het nêrens gehoort en aan niemand behoort nie.  Hulle het haar weggevat omdat sy nie in ‘n huis gehoort het waar sy net heeltyd huil en daar vermoedelik nie genoeg aandag en versorging was nie.  Sy het nie in die kinderhuis gehoort nie, omdat hulle nie op daardie stadium voorsiening gemaak het vir babas nie.  Sy het ons s’n geword toe ek en my broer al amper uit die huis uit was.  So, alhoewel sy by ons gehoort het omdat ons ‘n kringetjie om haar kon trek en haar oneindig kon liefhê, het sy tog nie heeltemal gevoel sy behoort nie, want skaars ‘n paar jaar daarna het ek en my broer by die huis uitgestap en met ons eie lewens begin.  En sy het agtergebly en as alleenkind grootgeword.

En al die jare het ek die idee gekry dat ons dit nooit werklik kon regkry om haar so te kon intrek in ons kring sodat sy kan wéét dat sy volkome aan ons behoort nie.  En mens kan seker verstaan, want die sirkel van haar lewe het begin by waar sy vandaan kom, en sou waarskynlik slegs daar kon eindig.  Sy was nooit gesoek waarvan ons weet nie.  Dit was seer.  En sy wou ook nie gaan soek nie.  Want iewers hier binne het sy vermoed dat sy dalk net met ‘n groter leemte en meer vrae agtergelaat sal word.

Dit het gevat tot na haar 30ste verjaarsdag toe sosiale media vra dat sy haar mense moet kontak.  Hulle soek na haar.  Eerste was dit haar ma en susters.  Sy het hulle ontmoet, maar sy is toe tog agtergelaat met die gevoel dat sy maar net weer vir die twee keer verwerp word, so asof sy net nooit goed genoeg sal wees nie.

Sy was bly dat hulle haar pa se identiteit gegee het, want diep binne-in haar het sy nog altyd geglo dat ‘n ontmoeting met hom anders sou wees.

En sy het met haar hart in haar keel die moed bymekaar geskraap om die oproep te maak.

Hy het onmiddellik ‘n afspraak gemaak om haar te kom ontmoet.  ‘n Groot, sterk, standvastige sakeman, wat haar een kyk gegee het en dadelik gesê het:  “daars geen twyfel dat jy my kind is nie”.  Wat haar styf teen hom vasgedruk het.  En hulle kon teenoor mekaar sit en gesels, sonder verwyte.  Net dankbaarheid dat hulle mekaar uiteintlik kon ontmoet.  ‘n Pa wat vandag en more daar wil wees.  Wat betrokke wil wees by sy kleinseun wat in sport uitblink (soos hy) en vir hom alles wil koop wat nodig is.

En vir die eerste keer in 30 jaar kan ek die skielike selfvertroue in haar sien en weet, sy voel vir die eerste keer dat sy behoort.  Ja, sy behoort aan ons. Sy het altyd en sy sal altyd.  Maar ons het nooit besef hoe sterk bloed na bloed soek nie.  Hoe die geringste positiewe kontak met ‘n bloedverwant wat bly was om haar te sien, die sirkel vir haar kon voltooi en haar kon laat tuiskom in die gevoel dat sy wel behoort.  Aan ons, aan hom, aan sy kinders wat haar aanvaar het.

Kon hulle mekaar al lankal gesoek het?  Dalk.  Maar soos met alles in die lewe, gebeur alles tog op die regte tyd.  Tien jaar gelede sou dalk vir haar of vir hom nie die regte tyd gewees het nie.  Hierdie jaar was wel.  Die verlore leeftyd van 30 jaar sal altyd daar wees, en voel sy steeds dat sy ‘n van buite af inkyk op die leemte van herinneringe wat nooit daar sal wees nie.  Maar soos hulle versigtig ‘n nuwe pad aandurf, sal sy haar plek ook stadig maar seker in daardie familiekring vind tot sy volkome daar ook behoort.

En intussen is ons steeds daar – ons wat haar vir 30 jaar lank liefhet – vir wie sy nog nooit iemand anders as ons eie was nie.  Daar is ook haar seunskind wat aan haar behoort en teenoor wie sy die beste mamma ooit is – ‘n mamma wat tot die dood toe vir hom sal veg en die woord verwerping nooit in sy woordeskat sal bestaan nie.  En die wonderlike hoop van ‘n nuwe familie wat haar vir die volgende 30 jaar (en meer) ook gaan leer liefkry soos hulle eie.

Is dit nie wonderlik hoe dinge tog ‘n manier het om uit te werk nie?  Al neem dit soms 30 jaar of langer …. Die hoop beskaam nooit!

“If you think that you have blown God’s plan for your life, rest in this …. You my beautiful friend, are not that powerful” – Lisa Bevere

Die dag toe Liewe Jesus op die wolke gekom het

Ek voel moedeloos.  Die busstakings vat aan my.  Vir die vierde week nou al knoop die spanning elke dag op my maag van hoe ek more by die werk gaan kom, want ek is afhanklik van die bus en geleenthede stad toe is skaars soos hoendertande.  En ek is uit my roetine uit.  Geen oggend staan ek meer dieselfde tyd op nie.  Die een dag werk ek van die huis af, die volgende ry ek douvoordag in die pikdonkerte saam met ‘n paar studente wat so gaaf is om my by die werk af te laai.  Geen sit in die bus voor werk om myself rustig voor te berei vir die dag nie.  Geen sit in die bus na werk om af te skakel met sagte musiek in my ore en ‘n goeie boek nie.

Hierdie moedelose tyd laat my toe sommer aan my ma dink.  Sy moes tiener grootmaak ver van ons af, toe ek en my broer al ons eie gesinne gehad het.  En elke keer as ek haar gevra het hoe gaan dit met die tiener in die huis, was haar antwoord:  “Ag wat, sy hou ons op ons knieë en laat ons uitsien na die wederkoms.”

Dit is wel nogal snaaks, maar tog voel dit vir my na die beste lewensfilosofie wat enigeen nog met my gedeel het.  As dinge buite ons beheer is, is dit werklik al wat ons kan doen.  Bly op jou knieë en sien uit na die wederkoms – dis tog ons almal se toekomsverwagting.

Dit laat my toe dink aan die dag toe Liewe Jesus op die wolke gekom het.  Ek was nog klein.

Ek onthou dat ek as kind baie wanaangepas gevoel het, ten spyte daarvan dat ek in ‘n wonderlike, stabiele huis grootgeword het.  Dit was net asof die wêreld vir my ‘n vreesaanjaende plek was en ek nooit kon rustig raak in die liefde en koestering van almal wat so lief was vir my nie.  Ek was teruggetrokke en menssku en my enigste anker in die lewe was my ma.  As gevolg daarvan, het ek ‘n irrasionele angs gehad dat iets sou gebeur wat my van my ma af sou wegvat.

Die Sondagskool het nie gehelp nie.  Hulle het vertel dat as Jesus op die wolke kom, gaan daar trompette wees wat speel, die wolke gaan soos lig skyn en Liewe Jesus gaan ons almal kom haal hemel toe.  En dit kan enige tyd gebeur.  Wanneer ons slaap, wanneer ons by die skool is …….. met ander woorde wanneer my ma nie naby is nie, en ek nie gaan weet waar om haar te gaan soek in die hemel nie …

Nodeloos om te sê, wou ek tog nooit daardie dag beleef wanneer Liewe Jesus op die wolke kom nie.

En toe breek daardie dag aan  …

Dit is net voor Kersfees.  Kerk is verby en die kospotte prut sag op die stoof.  My pa lees koerant, my broer besig met sy eie dinge. Ek speel op die stoep met my poppe, vir ‘n verandering rustig in die Sondagstilte wat sluimerend oor ons dorpie hang.  En skielik, sonder waarskuwing, klink daar ‘n trompetgeskel op wat vibreer deur die stilte van die slapende dorpie!  En hulle speel Kersliedere!  My eerste reaksie was om boontoe te kyk – net om te sien hoe die wolke verlig word deur die son wat agter hulle wegkruip!

Met adrenalien wat my vlerke gee, vlieg ek om en hardloop die huis in – geheel en al huilend-histeries.  “Mamma! Mamma!  Liewe Jesus kom op die wolke!  Hy kom op die wolke! Help my!”

My gesin, wat net gewoond is aan ‘n baie stil kind wat amper nooit praat nie, skrik hulleself amper in ‘n ander geloof in en storm uit om te sien wat aangaan, wit om die kiewe….

Nou ja, dit was toe ‘n groepie mense wat besluit het om ons dorpie te verras met ‘n pragtige “brass-orkes”  wat kersliedere speel, en hulle het dit goedgedink om op die hoek waar ons bly met hulle spel te begin.

My pa en broer het maar net stil-stil die huis in verdwyn en my ma gelos om haar histeriese kind te kalmeer en my te vat om hulle te ontmoet en ‘n geldjie in hulle bakkie te sit.

Die ondervinding het wel gesorg vir matelose vermaak as dit oorvertel word, maar ek kan een ding sê, ek sal daardie ontsagwekkende gevoel nooit vergeet nie.

Dan wonder ek hoe dit sal wees as die oordeelsdag wel in ons leeftyd sou aanbreek, hier midde-in die gebroke wêreld waarin ons leef.  So terwyl ons hier sit met ons hartseer, ons opstand, moedeloosheid, stakings, moorde, ontvoerings.

Ek leen hierdie woorde, want dit laat my sommer beter voel.  Dit is beslis ‘n verwagting in ‘n moedelose wêreld en iets wat ek beslis beter sal hanteer as dit weer sou gebeur! I can only imagine!

I can only imagine – Mercy Me

I can only imagine what it will be like, when I walk by Your side
I can only imagine what my eyes will see, when Your face is before me
I can only imagine

Surrounded by Your glory, what will my heart feel
Will I dance for you Jesus, or in awe of You be still?
Will I stand in Your presence, or to my knees will I fall
Will I sing hallelujah, will I be able to speak at all?
I can only imagine

I can only imagine when that day comes
When I find myself standing in the Son
I can only imagine when all I would do is forever
Forever worship You, I can only imagine

Songwriters: Bart Marshall Millard

I Can Only Imagine lyrics © Music Services, Inc

Strome van Seën

Nou die dag, sommer so in skooltyd terwyl almal hulle gang gaan, stop ‘n vragmotor volgepak met 30 000 liter water voor ons Laerskool. Die trok is gestuur deur Laerskool Impala in Kempton Park, wat vir Table View Laerskool genomineer het vir hulle water projek. Is dit nie die wonderlikste gebaar ooit nie?  Ons kry sommer trane in ons oë van dankbaarheid oor hierdie wonderlike skool se inisitatief!

Dit laat my toe wonder: Kan ons met eerlikheid sê dat droogte en vloede en brande en aardbewings ‘n straf is wat aan sondige mense uitgedeel word, terwyl daar in sulke tye soveel goeie dinge daaruit gebore word?  Soveel mense wat juis in hierdie omstandighede aan die roepstem in hulle hart gehoor gee en begin kreatief raak oor maniere om die mense wat hierdeur gaan, te koester in ‘n kombers van omgee en liefde?

Ek meen, ons leef op ‘n aarde wat reeds ‘n wonderwerk op haar eie is. Vir biljoene jare, onderhou die natuur haarself deur skepping en herskepping. Alles in die natuur gaan op ‘n stadium dood, om plek te maak vir nuwe lewe wat weer daaruit voortspruit. Droogte en vloede en brande en tsunami’s en aardbewings is deel van die lewe op die aarde. Dit is nooit vir altyd droog nie. Dit reën nie vir altyd nie. Die aarde bewe en skud nie vir altyd nie. Alles op die aarde is soos die gety, dit eb en vloei en verander en skep. Elke oomblik, elke dag.

Ek verstaan nie heeltemal hoekom daar mense is wat dit hulle taak maak om hierdie dinge wat wat natuurlik is aan ons lewe op aarde, heeltyd te wil  afmaak as oordeel oor die mensdom, en dan aspris wegkyk van die wonderwerke wat gebeur spesifiek in hierdie omstandighede nie.

Soos byvoorbeeld die Impies en die omliggende skole wat bygedra het, wat vir hulle kinders leer van omgee en verantwoordelikheid teenoor die gemeenskap, en om hulpbronne bymekaar te voeg en saam te werk om mekaar te help.   Wat op hulle beurt weer in ons skool se leerders die behoefte skep om te help wanneer ander skole deur moeilike tye getref word.  ‘n Gebaar soos hierdie stel ‘n voorbeeld vir ander en oorheers alles wat verkeerd is.  Dit bring lig en hoop vir soveel mense wat gebukkend gaan daardeur.  En daar is so baie van hierdie inisiatiewe. Die hele land staan saam in sulke tye.

Ons sal en kan die droogte oorwin.  Ons mag die hulp waardeer wat uit soveel oorde gebied word en is verantwoordelik om weer die helpende hand wees wanneer dit weer met ons goed gaan.  Dis so eenvoudig soos dit.  Ons hoef nie deur al die drama te gaan om eers die boosheid te soek in dit wat eintlik die beste in ons uitbring nie.  Ons hoef net te vertrou in ons Vader (wat by the way, steeds voorsien in ons daaglikste behoeftes), en bid dat ons damme wel weer gaan volloop. As dit nie hierdie jaar is nie, sekerlik volgende jaar. Of die jaar daarna …

Ons werk is om in te skakel daar waar die Here reeds aan die werk is.  Om daardie saadjie wat in die donker is, lig en lewe gee om te groei tot volwassewording.

Dan sal strome van seën neerdaal.  Op welke manier ookal.

Dankie Laerskool Impala.  Julle het werklik ‘n groot indruk gemaak.  Mag julle geseënd wees!