Net hier op aarde ….

 

Daars mense wat glo dat die hemel eintlik hier op die aarde is. Hulle reken dat, as jy net die kwaad en seer en sonde soos ‘n gordyn kon wegtrek, sal jy in die hemel in vaskyk.

Sommige mense glo dat daar plekke is – hulle noem dit “thin places” – waar die gordyn tussen ons en die hemel so dun is dat mens die aantrekkingskrag van die hemel kan voel as jy daar sit.

Vir ‘n sielsmens soos ek, klink dit wonderlik om by so ‘n plek te kan sit, maar ek glo ook dat ons wel meermale ‘n kykie in die hemel kry, maar met al die dinge in ons lewens wat ons so besig hou, kyk ons dit mis. Want dit is iets wat mens net kan ervaar as jou gedagtes stil is en jou siel oopgestel is daarvoor.

Ek het Saterdagaand so ‘n oomblik gehad. Dis eintlik ‘n klein storie wat met ‘n groot honger begin het. As jy al ooit ‘n tienerseun in die huis gehad het, weet jy dat hulle soos kommandowurms is. As jy hom nie dadelik voed nie, eet hy letterlik alles wat in die huis is stelselmatig van ‘n kant af op. Ek besluit toe dat ons maar gou ‘n paar goedjies by die Pick n Pay kan gaan kry vir hom en sommer ook die brood en kaas vir die week. Dis laat (hulle maak eers 23:00 toe) en die winkel lekker stil.

Terwyl seunskind aan die gesels raak met vriende, staan ek by die groente-afdeling rond op soek na inspirasie terwyl ek so effe afwesig luister na die musiek wat in die winkel speel. Baie mooi musiek, wel onbekend, maar dit klink soos ‘n Afrika gospel-tipe lied. Skielik begin die mense wat daar werk saggies en ritmies saamsing, sommer so terwyl hulle inpak, wegpak en produkte uitsorteer. Totaal binne-in hulle eie wêreld vasgevang – waar niemand dink aan probleme of bekommernisse of sonde of haat nie. Daar waar slegs eensgesindheid heers in die ritme van hierdie lied wat aan hulle bekend is en hulle uit hulle harte uit kan saamsing.

En net daar, midde-in hierdie sag-polsende ritme van sang en musiek besef ek dat ek in ‘n heilige oomblik vasgevang is….

In daardie kort oomblik was die gordyn gelig – en het ons almal vir ‘n klein oomblik ‘n kykie in die hemel gekry…

Advertisements

Weerkaatsing

Waterpoele is vir my ‘n oneindige bron van inspirasie. Ons as gesin is baie lief vir foto’s neem en uit al die (vir my) mooi foto’s wat ons al geneem het, is die waterweerkaatsings maar steeds dié waarna ek altyd sal teruggaan om nog ‘n keer na te kyk en te bewonder.

Die ding met ‘n waterweerkaatsing is dat dit wat mens in die weerkaatsing sien, nie werklik is nie – dit is slegs ‘n refleksie van die werklikheid. En die simboliek daarvan is vir my oneindig.

Weerkaatsing3
UCT (foto: Erani Kozé)

Die Psalmis van ouds het gesê dat die skepping die werke van God se hande besing. In hierdie waterweerkaatsings sien ek hoe die skepping weer die werke van ons mensehande reflekteer. Die enigste verskil is dat die skepping ewig is, maar dit wat ons in die refleksie sien, kortstondig, tydelik en verganklik is. Vandag is dit hier, more is dit weg en daarmee saam alles wat ons hier op aarde met soveel sorg bymekaar gemaak het en vertroetel het. Dan word dit wat ons lewe was, slegs ‘n vae herinnering van ‘n oombik waarin tyd stilgestaan het. ‘n Vergete foto van daardie volmaate lewe wat net ‘n sekonde in tyd geduur het.
En dan wonder ek, wat sal ek sien as ek by die waterpoel gaan sit en kyk na die weerkaatsing van my lewe? Wat sal my kinders se kinders sien wanneer hulle eendag die ou, vergete foto sien van dit wat my lewe was? Sal hulle slegs ‘n geblurde gejaag sien waarin my lewe maar meestal rondom my eie behoefte gedraai het? Of sal die refleksie van my lewe hulle asem wegslaan as hulle besef dat dit wat hulle daar sien, ook in hulle harte gereflekteer word, al is ek lankal nie meer daar nie?

Ek ken nie juis die antwoord nie. Intussen soek my siel die waterpoele. Want aan die einde van die dag maak die skepping altyd sin. Die lewe nie so altyd nie….

20190720_080244-01
Century City (foto: Riana Kotzé)

Die skoene met die pap wiele

20190527_191209-e1559038526192.jpgIs dit normaal om weemoedig te voel as jou eerste, beste, gunsteling drafskoene moes aftree?

Ek raak nie besonder geheg aan aardse besittings nie, maar as dit kom by die emosie, herinneringe en stories wat dit vertel, is dit ‘n ander storie.

Toe ek en manlief so 3 jaar gelede begin het om ons lywe in ‘n beter leefstyl en ons voete op die teer te kry, het hy vir my hierdie skokpienk ordintklike drafskoene gekoop.  Daarin is daar baie kilometers afgelê.  Hierdie skoene vertel verhale van intense moegheid, baie sweet, asemtekort en moedeloosheid omdat fiksword nie vir sissies is nie.  Maar dan vertel dit ook van die intense trotse gevoel van “accomplishment”  toe ek daardie eerste 5km, eerste 10km, eerste 12km se medaljes in ontvangs geneem het.  Dit vertel van vars seelug diep inasem, wat soos goeie wyn deur my are gevloei en my liggaam versterk het. Dit vertel van dinkdinge oor die lewe wat saam met die ritme van my voeteval in gedagtes, idees en drome verweef geraak het.  Daar was reën wat morbiede gedagtes skoongewas het en sonskyn wat muwwe kolle weggesmelt het.  Daar was die plaaspad waar die werkers se kinders vir ons water uitgedeel het en terselfdertyd vir swieties gevra het.  Daar was selfs die pad wat na my werk toe lei, wat ek elke dag vanuit ‘n busvenster sien,  waarvan ek nou ‘n heel ander perspektief het, noudat my spore ook daar lê.  En saam met dit die gedagte aan my manlief wat saam met my wegspring en weer by die einde vir my wag.  Niks is lekkerder as om hierdie dinge saam met hom te doen en te beleef nie.

Toe ek heupprobleme begin optel, reken manlief dis die skoene.  Ek het gereken dis ouderdom – ek is mos nie meer 20 (of 30….) nie.  Tot ons na die drafskoenwinkel toe gaan.   En ons die arme outjie daar moet lawe toe hy hoor hoe lank ek al met hierdie paar skoene draf….  Hy het my so een kyk gegee en gesê dat my “frame” baie sterker is as wat ek dink, want die skoene is al so gedaan dat daar niks meer oor is in die skoene wat enige skok absorbeer nie.  Elke keer wanneer my hak die teer tref, skiet die skok regdeur tot in my heupe in.  So, eintlik moes ek al meer probleme opgetel het as net pyn in my heupe….

Die einde was dat manlief maar moes styf oë toeknyp en skelm ‘n traantjie pink toe hy die geduldige kaart oorhandig vir ‘n nuwe paar drafskoene.  Hy wil baie graag hê dat ek en hy nog saam ou bene op die teerpad haal (met my sterk “frame” en al …).  😀

Ek twyfel nie dat wonderlike nuwe ervarings nog onverteld in die weefsels van die nuwe skoene skuil nie.  Maar dat my eerste skoene die voorreg gehad het om die stories van al die eerstes te kon vertel, maak dat ek weemoedig van hulle afskeid neem.

Maar my skoene het my herinner dat dit die lewe is.  Na afskeid, kom daar altyd ‘n nuwe pad met nuwe ondervindings.   En soos ons ook nou al weet, kan ons nie ‘n nuwe pad betree met ‘n nuwe tred en nuwe denke, as ons nie bereid is om die ou skoene uit te gooi wat ons begin terughou het nie.

Dis my stukkie filosofie vir die dag, so vanuit my ou skoene se perspektief.

NS.  Net omdat ek sentimenteel is, hou ek darem nie vas aan goed nie, so ek het my pienk skoene vir iemand geskenk met die “disclaimer” dat hulle afgetree is en net mag stap.  En ek glo dat hulle nog baie mooi stories gaan vertel tot hulle leeftyd verby is.

“May you be covered in the dust of your Rabbi”

Ek het onlangs gehoor dat, in die Joodse geloof is dit ‘n baie groot lewensgebeurtenis as jy grootword om ‘n Rabbi  te word.  Sodra jy as kind toegewyd alles geleer het wat jy moet leer, word jy gekies om aan ‘n Rabbi toegesê te word, mits hulle kan sien dat jy werklik toegewyd is en kan redeneer soos ‘n ware Rabbi.  Dit is dus ‘n voorreg veral vir jou ouers as jy gekies word.  Dit is wanneer hierdie seënwens op jou lewe toegebid word.  Want, by jou rabbi is jou enigste doelstelling om so naby aan hom te leef sodat jy eendag net soos hy kan wees.  Hy leer sy teologie vir jou sodat jy in jou lewenswandel soos hy kan dink en doen en sy teologie uitleef as jou teologie.   Jy leef en loop dus so naby aan hom, ‘dat die stof van sy skoene op jou klere agterbly.’

In ons Christelike geloof, was Jesus in hierdie rol van Rabbi.  Hy het die vissermanne genooi om Hom te volg.  En Hy het aan hulle gesê:  Volg my, kom leer van my, want my juk is sag en My las is lig.  Wie sal nie graag in ‘n Leermeester se voetspore wil loop wie se teologie sag is en sy las lig is nie?

Dan wonder ek waar die verstaan van Jesus se leringe platgeval het?  Want hoekom leef ons as Christene met so ‘n swaar teologie?  Elke vers uit die bybel word aangehaal om by elke jan rap se teologie aan te pas, in plaas van dat dit andersom werk.  Ons oordeel mekaar links en regs tot in die helle en anderkant uit,  asof ons enigsins mag het om dit te doen.  En as ons die ontvangers van daardie oordeel is, dra ons onsself dood aan skuldgevoelens omdat ons oortuig word dat ons nooit goed genoeg sal wees vir die Koninkryk van God nie.

En tog het Jesus, ons Leermeester, ons nooit enige van hierdie dinge geleer nie ….

Ek wonder wanneer ons gaan besef dat, wanneer die wêreld ons oorweldig, hoef ons net ons skoene uit te trek en in die voetspore van ons eie Rabbi te volg.  Dan sal ons bevry word van hierdie wêreldlas op ons skouers van sonde en skuld en dan sal ons lig en vry kan lewe.  Miskien kan ons dan selfs vir ander mense ‘n plekkie in die son gun, in plaas van om die swaard nog dieper in hulle reeds verwonde harte in te druk.

Die Engelse vertaling sê dit so mooi:

Matthew 11:28-30 (The Message)

28-30 “Are you tired? Worn out? Burned out on religion? Come to me. Get away with me and you’ll recover your life. I’ll show you how to take a real rest. Walk with me and work with me—watch how I do it. Learn the unforced rhythms of grace. I won’t lay anything heavy or ill-fitting on you. Keep company with me and you’ll learn to live freely and lightly.”

… the unforced rhythms of grace …

Die ritme van genade….  

Dit is my keuse:  Om lig en vry te lewe.

En my wens:  Mag ons ook so naby aan ons Leermeester begin loop, dat die stof van sy voetspore ons bedek.

 

 

 

 

 

Nuwejaarsvoorneme nommer 2019 (want nommer 2018 het nie gerealiseer nie)

Een ding wat nie altemit is nie, is dat die mens altyd ‘n geleentheid soek om oor te begin. ‘n Nuwe blaadjie om te blaai. En watter tyd beter as wanneer die klok 12:00 slaan op die 31ste Desember? Die eerste op die lysie is gewoonlik om die Kersvetjies af te skud en dan om minder te drink, dalk op te hou rook. En teen die tyd dat die nuwe jaar begin het, die baas skel oor stapels werk, die kinders hulle eerste detensie sit, is al daai voornemens vergete. En dan voel mens sommer vroeg in die jaar teleurgesteld in jouself en jou vermoë om suksesvol as effektiewe mens te funksioneer.

Toe ek Kersfees so in die stilte op my broer se stoep sit, wonder ek skielik: Waarom plaas ons soveel druk op onsself? Ek is seker dat dit een van die hoofoorsake van stres is. Ons oorlaai ons lewens en ons gewete so gereeld met dinge wat eintlik net tot matelose teleurstelling in onsself lei as ons dit nie uitvoer nie. Dit is mos nie hoe ons lewens moet wees nie?

Ek voel dieselfde oor emmerskoplysies. Jy weet, daai lys van dinge wat mense nog wil doen voor hulle doodgaan. Is ek die enigste een wat dit weird vind? Gaan hierdie dinge ooit saakmaak wanneer ons doodgaan? Wil mens regtig op jou sterfbed dink aan dit wat jy toe nooit by uitgekom het nie? En dan moet jy met hangskouers die ewigheid ingaan met ‘n onvoltooide lysie in jou hand? Ek weet darem nie.

Dalk is ek die een wat weird is, maar vir die persoon wat ek is, is nuwejaarsvoornemens en emmerskoplysies té bindend op my gewete. Ek sal elke dag ingaan en afsluit met die wete dat ek nog nie alles gedoen het wat op my lysie was nie en ek sal myself so opstres oor dit wat ek dalk nie gedoen gaan kry nie, dat die hele wêreld (en dalk nog die ewigheid ook!) in ‘n oogwink by my sal verbygaan en ek dit nie eers opmerk nie.

Nee wat, ek sal liewer in die hiernamaals langs die groen weivelde wil sit en onthou hoe ek die wonderwerk van elke nuwe dag ervaar het. Ek sal onthou hoe ons dinge wat ons wou doen, beplan het en deurgevoer het. Ek sal onthou hoe ek van altyd af die voorreg gehad het om die verandering van seisoene in my siel te kon voel – daardie skielike, onbeskryflike ewigheidsoomblik – so asof die tyd en wêreld vir daardie paar sekondes doodstil staan. Ek sal onthou hoe inspirerend en salwend die see op my siel was, veral wanneer my gedagtes te vol geraak het van die alledaagse dinge. En hoe geen sonsondergang ooit diesefde gelyk het nie. Ek sal die mooi foto’s onthou wat ons geneem het van al ons avonture, net om agterna te besef dat mens dit nooit heeltemal regkry om al die fasette van daardie een perfekte oomblik te kon vasvang nie. Ek sal onthou hoe ontsettend bevoorreg ek was om tydens my reis op die aarde gebaai te kon wees in die liefde van my man, my kinders, my ouers, familie en vriende.

So, met dit inaggenome, is die enigste item op my nuwejaarsvoornemens- en ook my emmerskoplysie dat ek in 2019 lig en vry wil lewe, sonder onnodige bagasie wat my gewete gaan aankla en my verhoed om die lewe in al sy fasette aan te gryp. Daar is ‘n bybelvers waarvan die Engels dit vir my so ongelooflik mooi stel – to learn the unforced rhythms of grace. En dit is die plek waar ek in 2019 wil wees!
Matthew 11: 28-30 Are you tired? Worn out? Come away with me and you’ll recover your life. I’ll show you how to take a real rest. Walk with me and work with me—watch how I do it. I’ll teach you the unforced rhythms of grace. I won’t lay anything heavy or ill-fitting on you. Keep company with me and you’ll learn to live freely and lightly.”
Mag jy ook in 2019 die voorreg hê om lig te lewe en jouself te kan bevry van alles wat jou bind. En mag jy die “unforced rhythms of grace” ervaar in elke dag wat by jou lewe gevoeg word.

Ons seën en swaarte van God se kinders grootmaak

Ek dink ouerskap is die grootste voorreg wat ons het, maar dit kan ook die moelikste een wees.  Dit is een ding as jy gelukkig getroud is, daar genoeg finansies is,  en jou kinders gesond en normaal is en goed doen op skool, dan ervaar mens ouerskap in sy heel beste vorm en kan jy wel dankbaar wees vir hierdie seëning.  Maar dit is nie vir almal beskore nie.

Om die waarheid te sê, is dit einlik vir min mense beskore.

Daar is byvoorbeeld die mamma wie se man oorlede is aan kanker en sy haar Down-sindroom kindjie en sy boetie alleen moet grootmaak.  Daar is ouers wat ‘n kind het met ‘n gebrek, wat elke dag moet toekyk hoe sy moedig aansukkel in ‘n wêreld van normale kinders.  Ouers van ‘n kindjie met kanker, wat weet dat elke dag bloot genade is en hulle letterlik te bang is om te gaan slaap.  Daar is die ouers van ‘n 7-jarige seuntjie wat skielik onbeheerbare diabetes gekry het en hulle beurte moet maak om elke 2 ure in die nag op te staan om sy bloedsuiker te toets en hom te spuit.

Ouers soos hierdie kan nie een oomblik van die dag hulle waaksaamheid verslap nie.  Hulle moet elke dag met hierdie uitdagings lewe, sonder dat hulle ooit te ver in die toekoms kan kyk.  Hulle kan nie droom oor ‘n kind wat eendag sal kan lag en speel nie, want daardie droom is soos ‘n wolkie wat nou daar is, maar netnou wegwaai.  Wie sal ooit hierdie ouers se uitdagings kan verstaan?

Tog is daar soveel mense wat in sulke tye saamstaan en bystaan.  Mense wat hierdie ouers ondersteun sodat hulle nie alleen deur die vrae moet worstel van “hoekom juis my kind?” nie.  Vriende wat die kinders sommer “aanneem” sodat die mamma kan rus.  Familie wat sommer hulle intrek neem om te help versorg.  Ondersteuningsgroepe waar hierdie ouers kan hoor:  “Jy is nie alleen nie – ons was ook daar”.  Mense wat aanmeld om hierdie ouers te help asemhaal.  Mense wat buite die kring staan en op hulle sagte manier kom raakvat…. God se mense wat ouers kom help om God se kinders te versorg.

Maar …  dan is daar ook …

die ouers van die kind wat bipolêre depressie het, wie se vriende teen hom gewaarsku word, want “jy weet nie waarvoor jy jou inlaat as jy vriende is met so iemand nie.”  Daar is die ouers wie se kind ADHD is, of outisties, vir wie mense net hulle koppe skud oor die “ongemanierde” kind wat impulsiewe dinge doen, wat altyd uit haar beurt praat, wat rooimiere het, “want MY kinders sal nooit dit waag om so op te tree nie.  Ek foeter dit uit hulle uit.”

Wat van die ouers wie se kind besef het dat hy/sy gay is en die wêreld nou as ‘n veroordeelde moet instap?  Die ouers wie se kind met verkeerde vriende deurmekaar geraak het en nou ‘n verslaafde is?  Die ouers wie se kind die pad byster geraak het en nou in rehabilitasie is?   Die verslae ouers wie se kind probeer selfmoord pleeg het omdat sy skaduwee net té swaar geraak het om te dra, en hulle werklik nooit geweet het dat hy sukkel nie?

Waar is die ondersteuning nou?  Waar is die mense wat na hierdie ouers toe kom, en kom luister na die skok, die hartseer, die algehele verslaentheid?  Waar is die mense wat hierdie ouers se kruis kom opneem en help dra daaraan?  Waar is die mense wat hard kom praat:   Dit is nie jou skuld nie!  Jy is nie ‘n slegte ouer nie!  Moenie alleen voel nie! Waar is die mense wat vir hierdie ouers sê:  Jou kind sál sy pad weer vind, hy/sy sál grootword en ‘n wonderlike ouer vir sy/haar kind wees.  Dinge sál ten goede uitwerk – gee dit oor en gee dit tyd ….

Ek weet dat daar wel sulke wonderlike, ondersteunende mense is, maar in my ondervinding is hulle dun gesaai.   Want ons leef in ‘n samelewing van mense wat baie simpatiek kan wees met weduwees en wese, en ook met siekte en dood, maar wat terselfdertyd sadistiese behae daaruit put om te oordeel, hulle stokke op te tel en om links en regs houe uit te deel.

Miskien het ons makliker simpatie met siekte, gebrek en dood omdat ons dit in ‘n mate beter kan begryp, want dit is tasbaar deel van ons lewe.   Maar, sodra dit gaan oor iets wat ons nie kan verstaan nie, iets wat nie binne ons verwysingsraamwerk is nie, verander dit ons mentaliteit en oordeel ons baie vinnig vanuit ons gebrek aan verstaan.  Voeg daarby ‘n paar mense wat dieselfde as ons voel oor die saak, en ons verander in ‘n bloeddorstige skare wat skree:  Kruisig hom!

Ek wonder of Maria van die bybel nie dalk die beste voorbeeld is van dit wat hierdie ouers moet deurmaak nie.  Sy, die geseënde vrou wat God se kind met toewyding grootgemaak het,  moes vir ure en dae saam met haar kind loop en ‘n stomme getuie wees van hoe die barbaarse wêreld Hom oordeel, slaan, breek, verwoes, kruisig.  Bloot omdat hulle nie regtig verstaan het nie…

Ek dink veral in hierdie Kerstyd moet ons onthou dat ons as ouers geseëndes is.  Net soos Maria, maak ons almal ook God se kinders groot.

Daar mag ‘n tyd kom wanneer ons stom moet toekyk hoe die wêreld ons kinders veroordeel en verwoes, sonder dat ons kinders ‘n hand daarin gehad het.  Daar mag ‘n tyd wees waar ons kinders self keuses neem wat hulle by ‘n kruispad gaan bring met geen idee hoe om verder te gaan nie.  En in hierdie tye, gaan ons dalk alleen die getuies moet wees van hoe ons kinders daardeur moet worstel en kan ons maar net vertrouend saam met hulle die pad stap tot hulle anderkant uitkom.

Maar, as ons bevoorreg is om kinders groot te maak wat gesond, gebalanseerd, gelukkig, normaal deur die lewe gaan, moet ons weet: Ons het ‘n groot verantwoordelikheid wat daarmee saamgaan. Ons mag nie stomme getuies wees van ander se leed nie.  Ons mag nie stokke optel en hulle kruisig net omdat dit wat hulle ervaar buite ons verwysingsraamwerk is nie.  Dit is dan juis ons plig om die Simon van Cirene te word wat hierdie mense se kruise gaan optel en hulle help dra daaraan.  Ons hoef nie te verstaan nie.  Ons hoef nie raad te gee nie.  Ons hoef net ‘n rukkie saam te stap en hulle las ligter maak.  Ons hoef net daar te wees vir hulle.

En mag ons nooit onsself so verhef dat ons dink dat ons iets in ons lewe gedoen het om enige van die seën wat ons so mildelik ontvang, te verdien nie.

Tyd is soos die wind …

Ek sit vandag en wonder of dit net ek is wat meer sentimenteel raak hoe ouer ek word?

So asof ek begin besef hoe weerloos ons regtig is. Soos die gras van die veld. Vandag is ons hier en more weg.

Dit voel of die tyd oor my waai en ek raak effe verslae en deurmekaar omdat dit voel of ek nie meer so heeltemal kan byhou nie.

Asof my vlindervlerke soms net fladder sonder dat ek werklik iewers kom.

Ek sien die wyse broosheid in die sielvolle oë van my moedertjie waarin ‘n leeftyd van vreugde, hartseer, teleurstellings en tuiskoms kunstig saamgevleg is.

Ek ervaar met nostalgiese weemoed my skoonouers se stap op hulle paadjie na ‘n kleiner holte vir hulle voete, ‘n geseënde leeftyd vol herinneringe en huismaak agter hulle.

Ek ervaar die rustige, intieme vreugde van my liefste man se lyf agter my rug en is so bang dat daar ooit ‘n dag mag kom wanneer net koue eensaamheid agter my rug kom inkruip.

Ek sien die groeiende wysheid en volwassenheid in my tienerseun, met die skaduwee op die bolip en die onvaste stem. My hart gryp-gryp nog na hom sodat ek steeds die middelpunt van sy bestaan kan wees. Maar hy glip stadig, stadig weg na sy eie grootwordwêreldjie toe.

Ek sien die pragtige volwasse vrou in my dogter, waar sy met gesag praat en ek weet dat ek haar nie meer veel kan leer nie. Haar vlerke reeds gespan, is sy so gereed om saam met die wind te sweef om haar eie wêreld te betree.

Ek voel die tyd wat aanstap in my hondjies se oumens-lyfies – die ogies wat steeds met dowwe vetroue na my terugkyk. Die onvoorwaardelike liefde wat weerspieël word in die stywe lyfies wat kom hallo sê.

En ek weet, nou meer as ooit, dat die tyd nie stilstaan vir enige iemand nie. Ons moet regtig net elke dag voluit leef en vir ons mense nou vertel hoe lief ons hulle het.

Rick Springfield het dit goed gestel in sy lied: Time stand still

Time stand still, Freeze your hands, Bend your will, Change your plans

Burning seconds into minutes on my way to seize the day
Stolen moments as a lifetime seems to fly away

Wait for me, A little longer – I’m not sure if I’m awake
Pinch me if it’s all a dream

Ticking clocks and wake up calls, Tell me that I’m growing old
Why don’t you let time stand still

Time stand still, Raise your glass, A quarter till, A future past
Turning hours into weekends hoping for a better day
Frozen moments in a lifetime that has run away

MTV and shopping malls
Tell me that I’m growing old
Why don’t you let time stand still